114 
zolen is, even als de zijden der zolen, hier met langere, daar met korte haren bezet. De haren, welke 
de bovenzijde der teenen en der voeten bekleeden, zijn tamelijk digt, doch zoo kort, dat de vorm der 
teenen door hen niet in ’t minste verborgen wordt. De staart is van onderen, langs de geheele middel- 
lijn, met kortere, naar achteren gerigte haren bekleed; van boven zijn die der middellijn slechts weinig 
langer en ook naar achteren gerigt; de haren der zijden daarentegen zijn zeer lang, loopen schuins naar 
de zijde en naar achteren, en veroorzaken dat de staart sterk tweerijig en plat is. 
Ofschoon de kleurverdeeling bij verschillende voorwerpen dezer soort steeds dezelfde is, ondergaan 
echter de kleuren zelve veelvuldige individuele wijzigingen. De haren der bovendeden van het ligchaam 
zijn eigenlijk meer of minder licht of donker grijsachtig zwart, maar hebben doorgaans lichte punten, 
en het is de meerdere of mindere uitgestrektheid dier lichte punten, welke den heerschenden tint der 
bovendeden uitmaakt. Is de lichte punt tot een klein gedeelte van het hair beperkt, dan schijnt de 
grijs-zwarte kleur door, en het dier vertoont zich zwart en licht geschakeerd. Is de lichte kleur daar- 
entegen over een grooter gedeelte van het hair verspreid, dan heeft hetzelve eenen lichten tint en een, 
in meerdere of mindere mate eenkleurig aanzien. De kleur dezer lichte punten is echter aan veelvuldige 
afwijkingen onderworpen en vertoont zich, nu eens als een flaauw gedachtig grijs-bruin, dan weder 
als een licht geel-bruin; bij sommigen is zij donker geel-bruin; bij anderen trekt zij dikwijls, voornamelijk 
op den kop en den rug, in het roestkleurige, en neemt somwijlen zelfs eenen oranjegloed aan. De 
staart, meestal vaal aardbruin van kleur, is bij de donkere voorwierpen gewoonlijk grijsachtig zwart- 
bruin; bij de lichtere trekt zijne kleur in het geel-bruine, en erlangt zelfs somtijds een’ fraaijen licht 
roestkleurigen , naar het oranje-geel zw'eemenden tint. Hij is van onderen gewoonlijk lichter, dan van 
boven, en aan de zijden, digt bij den wortel, even als de wortel zelf, meestal wit. De onderdeden van 
het ligchaam, benevens de zijden van den hals, de wangen en de zijden van den snuit, zijn gewoonlijk 
wit, somtijds met een’ schijn van geel-bruin. De haren van het valscherm zijn gewoonlijk donkerder, 
dan die der overige deden, maar men neemt langs den buitenrand altijd eenen meer of minder duide- 
lijken w'itten zoom w^aar. De oogen zijn, dan eens meer, dan eens minder duidelijk van eenen kring 
omgeven , w’dke in eene streep langs de zijden van den snuit afloopt en van het geel-bruine tot in het 
zwarte overgaat, naarmate de hoofdkleur der bovendeden de eene of de andere der voornoemde kleuren 
naderbij koomt. De nagels zijn meestal van eene gedachtig witte hoornkleur; de tanden wit en van 
voren bleek geel. De Iris is bruin. 
Deze kleine soort, welke door ons alleen op Java gevonden is, schijnt daar niet zoo algemeen ver- 
spreid te zijn, als de twee eerstgenoemde soorten, maar zich integendeel meer tot enkele streken te 
bepalen. In de distrikten Buitenzorg en Tjandjor is zij ons nooit voorgekomen, terwijl zij in het Ban- 
tamsche, en wel in de omstreken van Lebak, geenszins zeldzaam is. De inlanders aldaar noemen haar 
Entjang-entjang. Men vindt haar dikwerf in de dorpen en tuinen op de kokospalmen, wier vruchten 
haar bijzonder aantrekken en waar zij tevens gaarne hare rustplaats kiest, gelijk wij reeds vroeger mede- 
deelden (Inleiding, bl. 35). Hoe klein het diertje ook zij, weet het zulk een vaardig gebruik te maken 
van zijne knaagtanden, dat het, oud gevangen zijnde, niet wel anders, dan in eene ijzeren kooi of 
onder eene groote glazen stolp kan bewaard worden. 
