133 
zij, op de door hen aangedane kusten, nergens lang vertoefden, aldaar geene volkplantingen stiehteden, 
en men ook in hunne berigten hoegenaamd geen gewag vindt gemaakt van zoodanige merkwaardige 
dieren, terwijl wij daarentegen reeds in 1623 verbindtenissen sloten met de bewoners der Aroe-eilanden, 
van dien tijd af een regelmatig verkeer met die streken onderhielden en zelfs op het eiland Wokan eenen 
vasten militairen post aanlegden. Ook waren de door Valentyn besehrevene voorwerpen van die eilan- 
den afkomstig, en de teekening van de Bruyn vertoont het dier, eenen langwerpigen kop hebbende, 
een hoofdkenmerk, waardoor zieh de Dorcopsis Brunii van de overige Kengoeroe’s onderseheidt. 
Het zijn dan ook deze redenen en de bedenking, dat de Aroe-eilanden sleehts op korten afstand van 
Nieuw-Guinea gelegen zijn, welke ons bewogen hebben, ons dier voor dezelfde soort te houden met 
diegenen, welke door de Bruyn en Valentyn besehreven zijn. Volmaakte zekerheid omtrent deze vraag 
zoude eehter eerst dan kunnen verkregen worden, wanneer men een’ Kengoeroe, van de Aroe-eilanden 
afkomstig, ter vergelijking met onze Doreopsis Brunii van Nieuw-Guinea, onder de oogen hadde. Zoo- 
veel is ondertusschen zeker, dat de Kengoeroe’s van de Bruyn en Valentyn niet tot onze groep Den- 
drolagus behooren, vermits de soorten dezer groep, door haar eigenaardig aanzien, ruig hair en de 
gewoonte van altijd op hoornen te leven , zieh genoegzaam van al de overige Kengoeroe’s onderseheiden. 
Wij moeten nu nog aanhalen, dat Pallas (*) den sehedel en den aehterpoot van een’ Kengoeroe be- 
sehrijft en afbeeldt, welken hij voor eenerlei met den door de Bruyn geschetsten houdt. Deze been- 
stukken eehter, ofsehoon aan Pallas door P. Camper gezonden, die ze wederom van zekeren D’’. van 
der Stug uit Java gekregen had, behooren niet tot onze soort, maar tot eenen eigenlijken Kengoeroe 
(Halmaturus), vermits de afgebeelde sehedel geene hoektanden vertoont, en ook Pallas in zijne besehrij- 
ving van denzelven uitdrukkelijk zegt, dat er geene aanwezig waren. 
De Kengoeroe, welken wij onder den naam Doreopsis Brunii voorstellen, wijkt in vele opzigten van 
al de overige Kengoeroe’s af, zoowel van de eigenlijke Kengoeroe’s zonder hoektanden, als van die met 
hoektanden (Dendrolagus, Hypsiprymnus, Bettongia). Wat zijn aanzien in het algemeen betreft, sluit 
hij zich nader aan de eerstgenoemde, dan aan de dieren der laatstgenoemde afdeeling aan; hij onder- 
scheidt zich echter van de eerste, behalve door de aanwezigheid der hoektanden, ook door de buiten- 
gewone grootte der voorste kiezen, door zijnen langen, smallen kop, door kleinere ooren, korter hair, 
regte nagels of hoeven, en korten, omstreeks de punt naakten staart. Met de overige Kengoeroe’s met 
hoektanden, van Nieuw-Holland (Hypsiprymnus, Bettongia), kan deze soort niet wel verwisseld worden, 
aangezien zij veel grooter wordt dan die, en evenmin met de boom-kengoeroe’s van Nieuw-Guinea 
(Dendrolagus), welke door hun lang en stug hair, korten snuit, langen staart, kromme nagels, de kort- 
heid hunner achterpooten en door hunne levenswijze ten eenemale van alle overige Kengoeroe’s afwijken. 
Het grootste voorwerp, dat wij van deze soort bezitten, is een mannetje van 1“,145 geheele lengte, 
waarvan de staart 0“,485 inneemt. De omtrek van het lijf, in het middelgedeelte gemeten, is 0"’,45; 
C^) Acta Accad. Petropol. 1777. Pars II, p. 228, Tab. 9, fig. 4 en 5. 
Mammaiia. 34 
