135 
romp en aan de buitenzijde der dijen. Aan de zijden en de onderdeelen van het ligchaam wordt het 
korter, minder digt en zachter. Op de voorste ledematen, even als op de achtervoeten, is het èn 
korter èn dunner verdeeld, maar tevens stugger. De haren van den kop staan digt bijeen, doch zijn 
nog korter, dan die der overige deelen, voornamelijk op den snuit, waar zij zeer glad liggen. De ooren 
zijn aan de achterzijde, voornamelijk aan den wortel en in het midden, tamelijk digt met haren bekleed, 
die echter naar de randen toe korter worden en spaarzamer verdeeld zijn. Aan de binnenzijde daaren- 
tegen bevinden zich slechts enkele, korte en zoo dun gezaaide haren, dat men hen op eenen kleinen 
afstand niet eens vermag waar te nemen. De haren van den staart zijn van middelmatige lengte; maar 
zij worden, op eenige duimen afstands van de punt des staarts, korter, en staan dan zoo ijl, dat zij 
slechts als enkele hairtjes tusschen de schubachtige afdeelingen der naakte staarthuid uitsteken, weshalve 
dan ook de staart, op eenigen afstand gezien, aan de punt schijnt naakt te wezen. 
De vleug der haren neemt op verscheidene plaatsen van het ligchaam eene bijzondere rigting aan. De 
haren des staarts namelijk loopen, langs de boven- en onderlijn, naar achteren; die der zijden daaren- 
tegen zijn naar boven gerigt, en op de eerste helft van de lengte des staarts zijn deze haren in het 
midden, als het ware gescheiden, door dat de bovenste opwaarts, de onderste benedenwaarts gerigt 
zijn. Boven, langs het midden der schouders, vormen de haren eene scheiding, doordien zij van 
daar naar voren op den nek, en van de zijden naar beneden op de armen loopen, en alzoo van de 
regt naar achteren loopende haren van den rug afgescheiden zijn. De haren van de zijden des kops 
loopen naar beneden, maar die van de bovenste vlakte zijn naar achteren gerigt, stooten op het midden 
der kruin aan elkander, en vormen eene soort van kam, welke zich tegenover het achterste einde der 
ooren, op den nek, in de naar boven en voren gerigte haren der achterzijde van den hals verliest. De 
oogleden zijn aan hunne achterste helft met stijve hairtjes bezet. Eenige, drie of vier, langere, zwarte 
borstels nemen hunnen oorsprong in eene kleine, wratachtige verhevenheid, welke boven het bovenste 
ooglid ligt. Aan de wangen, op eenen niet zeer grooten afstand onder den achtersten ooghoek, ziet 
men eene gelijksoortige verhevenheid, welke insgelijks met omstreeks vier zwarte, maar korte borstel- 
hairtjes voorzien is. Verscheidene andere diergelijke, vrij lange borstelharen bevinden zich ter weêrs- 
zijde van den snuit, boven de bovenlip en beneden aan de onderkaak, waar zij echter minder ont- 
wikkeld zijn. 
De kleuren dezer soort zijn zeer eenvoudig. De hoofdkleur is een roodachtig lichtbruin, hetwelk op 
het benedenligchaam en de onderdeelen der voorpooten in het witachtige overgaat. De ooren zijn aan 
de achterzijde zwart-bruin, terwijl hunne binnenhuid eenen roetachtigen, vleeschkleurigen tint heeft. 
De iris van de groote, reeachtig uitpuilende oogen (welke 0"^,018 middellijn hebben) zijn fraai bruin; neus 
zwartachtig; de dun met hair bezette bovenlip, de oogleden en de overal doorschijnende huid aan het 
benedengedeelte der voorpooten, vleeschkleurig; het voorste kale gedeelte van den staart roetzwart, doch 
de punt, omtrent 0"",05 lang en vrij scherp van de donkere kleur afgescheiden , insgelijks vleeschkleurig, 
Tusschen het mannetje en het wijfje is, behalve de geslachtsdeelen, geen onderscheid te vinden, en 
deze geslachtsdeelen zelven bieden ook geen onderscheid met die der overige Kengoeroe’s aan. 
