138 
snijtanden der onderkaak zijn even smal als bij Dendrolagus, maar langer; zij naderen daardoor aan die 
van Bettongia en Hypsiprymnus, waar zij echter nog smaller zijn. 
De Dorcopsis Brunii schijnt zich alleen in min of meer vlakke bosschen op te houden; wij althans 
hebben dit dier nooit op steile hellingen aangetrofFen en ook van de inboorlingen niet vernomen, dat 
men het hoog in de bergen zoude vinden. In het zacht rijzende woud, tegen den zuidelijken voet van 
den berg Lamantsjieri, het eenige oord (gelegen op 3° 39' Z. breedte), waar ons, aan de westkust van 
Nieuw-Guinea, deze Kengoeroe onder het oog kwam, was hij niet zeldzaam. Wij hebhen hem daar 
dikwerf op onze jagttogten ontmoet, doch het mogt ons slechts eenmaal gelukken, er een’ onder het 
schot te krijgen; het was een wijfje met een jong in den buidel. Dit dier kwam eensklaps vlak voor onze 
voeten uit het struikgewas te voorschijn, huppelde schielijk eenige schreden voort, zettede zich alstoen 
overeind op de achterpooten, zag zoekend in het rond, en werd, op dat oogenblik, gemakkelijk door 
ons neêrgeschoten. De zwaarte van het jong was vermoedelijk oorzaak, dat dit dier zijne aanvankelijke 
vlugt zoo spoedig staakte, daar andere individuen altijd binnen weinige oogenblikken geheel uit het oog 
verdwenen waren. Hun gang was met rukken, doch snel, en zij trachtten altoos bergopwaarts de 
wijk te nemen; waarschijnlijk dewijl zij langs dien weg, uithoofde der onevenredige verhouding tus- 
schen hunne voorste en achterste ledematen, gemakkelijker en veelligt ook sneller hunne vlugt konden 
ten uitvoer brengen. Daar wij geen hond bezaten, om de jagt met dien op hen te beproeven, zijn wij 
niet te weten kunnen komen, of zij de vlugt gemeenlijk tot op verren afstand voortzetten, dan wel, 
of sommige eigenlijke Kengoeroe’s en ook de Moschusdieren veelal gewoon zijn, zich 
telkens onder de struiken, tusschen klippen of onder omgevallene groote boomstammen verbergen. 
Meestentijds ontmoetten wij er slechts een’ alleen; zeldzaam twee of meer bij elkander. 
De Papoea’s te Lobo bragten een paar dezer dieren, welke in strikken gevangen waren, levend bij 
ons aan boord. Zij waren zeer wild en bang van aard, en bezaten zulk eene verbazende kracht in 
hunne achterpooten, dat zij, op het scheepsdek geplaatst, met moeite te weêrhouden waren. Wanneer 
zij eten, zetten zij zich overeind en nemen de spijzen tusschen de voorpooten. Hun voedsel bestaat 
zoowel in bananen, wilde vijgen en andere vruchten, als vooral in jong gras, kruidachtige planten en 
verschillende bladen, gelijk van vijgen en andere boomen en struiken. 
DENDROLAGUS. 
De Kengoeroe’s, reeds vroeger onder den naam Dendrolagus vermeld, behooren voorzeker tot de 
merkwaardigste der geheele familie. Bestemd om op boomen te leven, en dus ook om die te beklimmen, 
moesten, ten einde hen daartoe in staat te stellen, de verhouding en vorm der voornaamste bewegings- 
werktuigen verscheidene wijzigingen ondergaan, en hen, in dit opzigt, van de overige bekende Ken- 
goeroe’s, welke alle op den grond leven, verwijderen. Deze wijzigingen zijn echter geringer, dan 
men vooraf zoude vooronderstellen, en bepalen zich hoofdzakelijk tot de onderlinge verhouding der 
pooten en derzelver deelen, en tot den vorm en grootte der nagels. De voorpooten namelijk zijn, 
in verhouding tot de achterpooten, bij deze dieren sterker ontwikkeld en krachtiger, dan bij de overige 
