151 
zelve ziet men, aehter den binnensten teen, een’ tamelijk kleinen, maar achter den buitensten teen 
een’ zeer groeten bal, welke wederom door eenen zeer kleinen, digt opgevolgd wordt. Deze teenen 
zijn alle vijf met, eerder kleine dan groote nagels voorzien, welke zijdelings te zamengedrukt, niet 
zeer hoog, van onderen diep uitgehooid en bijkans regt zijn, maar van boven eene boogvormige lijn 
beschrijven en van voren in eene flaauw naar beneden gebogene punt uitloopen. 
De gedaante, de onderlinge verhouding en wapening van de teenen der achtervoeten is zeer verschil- 
lend van die der voorvoeten. De binnenste teen ligt hier geheel op zich zelven en zoo verre naar achteren, 
dat zijne punt slechts tot aan den achterrand van den grooten bal reikt, welke zich aan de wortels der 
buitenste teenen vertoont. Deze binnenste teen is tamelijk klein, dun, van voren afgerond, zonder nagel, 
en ligt met de overige teenen in eene en dezelfde rigting. De vier overige teenen zijn een weinig grooter 
en krachtiger, dan die der voorvoeten, en ook met eenigzins sterkere nagels voorzien j zij gelijken voor het 
overige in hun maaksel volkomen op die der voorvoeten, maar zijn alle vier van dezelfde lengte. Aan 
hunnen wortel ziet men slechts drie ballen, welke tamelijk groot en zoodanig geplaatst zijn, dat de 
middelste juist tusschen den derden en vierden teen ligt. Men ziet vervolgens op de zool van den voet, 
die tot aan den hiel naakt en wier oppervlakte als gekorreld is, nog twee langwerpige smalle ballen. 
De grootste dezer ballen loopt van de binnenzijde van den binnensten leenwortel in regte lijn naar 
achteren, terwijl de andere, aan dezen evenwijdig, maar de helft kleiner, meer naar den buitenkant 
van den voet in de rigting van den vierden teen staat. Eindelijk bestaat er nog een kleine, gladde 
knobbel, vlak aan de buitenzijde der zool en het voorste einde van den hiel liggende. 
De staart heeft omstreeks de lengte van den romp en reikt, langs denzelven naar voren gestrekt, 
tot aan de ooren. Dit deel heeft bijkans de gedaante van eenen rattenstaart, of met andere woorden, 
hetzelve loopt van den wortel tot het einde, allengs dunner wordende, in eene punt uit. De geheele 
benedenkant is zoo spaarzaam met haren bekleed, dat de ongelijke, korrelige of schubachtige, maar 
niet in ringen verdeelde huid overal doorschijnt. Op de bovenzijde daarentegen staan de haren zeer 
digt, zijn tevens langer, nemen, van de helft des staarts af, allengs eene boven- en achterwaarts 
gekeerde rigting aan , en loopen op het einde van den staart als eene smalle borstelachtige streep uit. 
De haren van de vacht zijn over het geheel zacht en fijn, en staan aan de bovendeden van het lig- 
chaam digter bijeen, dan aan de onderdeden, waar zij ook korter zijnj bijna overal, doch voornamelijk 
op de bovendeden, zijn langere, stevigere en meer glanzende haren tusschen de andere gemengd; 
aan de wortels zijn de haren een weinig lichter, maar voor het overige zonder ringen en zwart, waar- 
door het geheele dier eene eentoonige zwarte kleur met purperbruinen gloed verkrijgt, die aan de onder- 
deden eenigzins lichter is, en rond de geslachtsdeelen in het bruine overgaat. De oogen zijn fraai bruin. 
De schedel van ons voorwerp verbrijzeld zijnde, hebben wij slechts het voorste gedeelte van denzelven 
kunnen onderzoeken en doen afbeelden. Het blijkt uit deze afbeelding, dat de vorm der snuitbeen- 
deren, voornamelijk der neusbeenderen, en het getal en de vorm der tanden, met die van Ph. penicillata, 
de eenige soort, van welke wij eenen schedel ter vergelijking voor ons hebben, volmaakt overeenstemmen. 
