161 
de westkust van Sumatra, in het algemeen, insgelijks Toepei genoemd; hoezeer iedere soort nog 
bovendien eenen bijzonderen naam voert. — De Toepei’s leven doorgaans in de bosschen, of ten minste 
op onbebouwde en met wild hout begroeide plaatsen. Men vindt hen voor het overige in de vlakten 
zoowel, van het zeestrand af, als in de bergen, tot op 4000—5000 voet hoogte. In de tuinen en dorpen 
ontwaart men hen nooit; tenzij deze midden in het bosch zijn gelegen of door hetzelve begrensd worden. 
Er heerscht intussehen eenig verschil in de plaatselijke verspreiding van iedere soort in het bijzonder. 
Allen leven, even als de eekhorens, óf alleen óf bij paren; slechts zelden ontmoet men 3 of 4 individuen 
bij elkander, die dan steeds uit eene familie, ouders en jongen, bestaan. Van aard zijn de Toepei’s 
argeloos en goedaardig, zeer onrustig, bijna altoos klauterende, naar voedsel zoekende, of dartel en 
vrolijk heen en weder door de takken springende, waarbij zij den staart van voren eenigzins omhoog 
heffen (*), zonder hem echter, gelijk de eekhorens dikwerf doen, geheel tot bijkans langs den rug om 
te buigen. Ook hebben w'ij nooit een’ Toepei met het ligchaam overeind, en alleen op de achterpooten 
zittende, opgemerkt; eene eigenschap, welke over het geheel bij de insektenetende zoogdieren zelden 
of nooit gevonden wordt, terwijl zij onder de knaagdieren zoo algemeen is. — Des nachts slapen de 
Toepei’s, op de zijde liggende en te zamen gerold, in digte varen- of orchideënstruiken, welke, als 
parasieten, aan de groote boomstammen groeijen; of wanneer zij, bij gemis van dezen, toevallig een 
gat of hol in eenen boom vinden, maken zij zich hetzelve tot een nachtleger ten nutte. Deze laatste 
zijn ook de plaatsen, waar de wijfjes hare twee jongen werpen, voor welke zij een bolvormig nest ver- 
vaardigen, ter zijde van een’ ingang voorzien, en uit mos en enkele zachte bladen zamengesteld. — 
Het voedsel der Toepei’s bestaat in allerlei insekten (voornamelijk Coleoptera), derzelver larven en 
eijeren, voorts uit rijpe vruchten van verschillende vijgen-, uit het slijmige en scherp zoet- en zuur- 
achtig smakende sap der vruchten van onderscheidene Eletteria-soorten, enzv. — 
De volgende mededeel ingen hebben ten doel, de door onze voorgangers geleverde beschrijvingen 
dezer dieren aan te vullen, en bijdragen te leveren tot eene meer naauwkeurige kennis der Toepei’s 
van den Indischen Archipel in het algemeen. 
I. HYLOGALEA TANA. 
' Tab. 26, fig. 2; Tab. 27, fig. 1 tot 6. 
Tupaia tana, Raffles, Linn. Trans. Vol. XIII. p. 257. — Horsfield, Zool. Researches, met af- 
beeldingen van het dier, van den kop afzonderlijk, de tanden en de pooten. 
Dit is de grootste of liever sterkst gebouwde soort van al de bekende Toepei’s, en die zich van de overige 
soorten, behalve door haren spitsen, langen snuit, dadelijk door de lange nagels harer voorvoeten en 
den op den snuit in eene punt verlengden neus onderscheidt. De betrekkelijke lengte van haren sterk 
tweerijigen staart, en hare kleuren leveren meer in het oogvallende, maar minder gewigtige kenmerken op. 
{^) Zeer goed in dit opzigt en natuurlijk in het algemeen, is de afteekening door Fr. Cuvier, onder den naam van 
Cerp, van de Hyl. javanica medegedeeld (Mammif. T. H). 
Mammalia. 41 
