166 
Zij is een weinig kleiner, dan deze soort^ zijnde de grootste voorwerpen, welke wij bezitten, niet langer 
dan 0™,33, w aarvan 0“,18 door den staart worden ingenomen. 
Zeer jonge voorwerpen hebben bij den eersten opslag van het oog een geheel ander aanzien, dan de 
oude, hetgeen inzonderheid daaraan is toe te schrijven, dat hun kop, door de kortheid van den nog niet 
ontwikkelden snuit, veel ronder is dan die der ouden, dat de haren van hunnen staart zeer kort en de 
staart derhalve eerder rond, dan tweerijig schijnt te zijn. 
De kleuren dezer soort vertoonen mindere afwijkingen, dan die der voorgaande: bij sommige voor- 
wierpen neemt de kleur der onderdeden een’ flaauw geelaehtigen tint aan. Somtijds trekt die der 
bovendeden een weinig in het geel-bruine, en heeft de staart wel eens een’ flaauw zwart-bruinen tint. 
De huid der dun behairde ooren is licht bruin j de neus, de weinig behairde lippen en de voetzolen zijn 
meer of minder rood vleeschkleurig; de oogleden witachtig; de oogen donker bruin. 
De Hylogalea javanica bewoont, behalve Java, ook Borneo en Sumatraj zij is op deze drie eilanden 
zeer gemeen en sehijnt onder alle soorten van haar geslacht over de grootste uitgestrektheid verspreid 
te zijn, daar zij even menigvuldig in de \lakke, maar wilde kuststreken, als in de groote bergwouden, 
tot op ongeveer 4000 voet hoogte gevonden wwdt. Men ziet haar dikw^erf in het lage hout langs de 
kanten der boschvelden, in de koflijplantaadjen en, over het geheel, in alle digt en somber, met 
struiken, heesters en boomen begroeide oorden. Het is een ver trouwe! ijk, argeloos en levendig diertje, 
dat, altijd in beweging, nu eens op den bodem onder de dorre bladen en in het mos naar voedsel zoekt, 
dan weder, met hetzelfde doel, in elke scheur der schors, in elk boomhol zijn’ snuit steekt, naauw^- 
keurig de, langs zware en oude stammen groeijende varen- en orchideënstruiken doorsnuffelt, en op die 
wijze de grootste boomen, van den wortel tot den top op- en afklimt. Yooral ontwaart men het vaak in 
de vijgenboomen, wanneer door hunne rijpe vruchten vele insekten worden aangelokt. Volgens de 
opgave onzer Sundanesche jagers, aast dit diertje bij voorkeur gaarne op de rijpe Honje-, Piening- en 
Tapoes of Rongod- vruchten (Eletteria speciosa, mollis en coccinea. Bh), alsook op die van den Kie 
Darangdan (Ficus heteropleura. Bh). — Toen wij in het midden van slagtmaand 1836, den berg Sakoem- 
bang, in de Lawut-landen op Borneo, bestegen, vond een onzer jagers, op de hoogte van ruim 2600 
voet boven de zee, een nest met 2 jongen van Hyh javanica. Dit nest stond in een’ digten orchideën- 
struik, die omstreeks twaalf voet boven den grond, aan eenen dikken stam groeide. De moeder was 
bij het bestijgen van den boom aan den jager ontsnapt. De jonge diertjes, uit hun warm mosnest ge- 
nomen, rilden van koude (de honderddeelige thermometer teekende 22^^); zij hielden zich te zamen 
gerold en schenen niet schuw, ofschoon zij niet zeer klein meer waren. Intusschen wdlden zij geen 
voedsel nemen, en alvorens wij aan den voet des bergs in ons leger terugkwamen, waren zij dood. — 
Het geschreeuw van de Hyh javanica bestaat slechts uit eenige fijne klanken. — De Sundanezen op Java 
noemen dit diertje Emes, de Dajakkers, in het zuidelijke gedeelte van Borneo, Broejoek, en de 
Maleijers, aan de w'estkust van Sumatra, Toepei akar (*). 
6*') Akar (^^1) beteekent: wortel en ook kruipende plant. 
