170 
A. Wagner maakte eerst in laleren tijd een zwijn van het vasteland van Indië, onder den naam van 
Sus cristalus, bekend. Op onderscheidene Oost-Indische eilanden zijn door de Nederlandsche natuur- 
kundige reizigers, niet lang geleden, vier zwijnen ontdekt en reeds elders aangeduid, namelijk: Sus 
vitlatus van Java, Sumatra en verraoedelijk ook van Banka; Sus verrucosus van Java; Sus barbatus 
van Borneo, en Sus timoriensis van Timor en naburige eilanden. Bij deze vier soorten kunnen wij 
thans eene vijfde voegen. Sus celebensis, van Celebes. Telt men nu nog bij dezen het wilde zwijn van 
Japan, door den Heer Temminck in de Fauna Japonica onder den naam van Sus leucomystax be- 
schreven, dan is het overzigt der op dit oogenblik bekende eigenlijke zwijnen volledig. 
De uitkomst dezer telling levert het merkwaardige verschijnsel op, dat de tot Azië behoorende eilan- 
den benevens Nieuw-Guinea, bijkans driemaal zooveel soorten van eigenlijke zwijnen voeden, dan 
geheel het overige Azië, Afrika en Europa te zamen. Voorondersteld zelfs, dat men de zwijnen van 
Timor en Celebes slechts als nevensoorten van Sus vittatus en verrucosus, en het zwijn van Japan als 
eene nevensoort van het gewone wilde zwijn (Sus scrofa) zoude willen beschouwen, dan blijft de ver- 
houding toch altijd nog zeer gunstig voor de Aziatische eilanden, te meer, daar het door A. Wagner 
beschrevene zwijn van het vasteland van Indië, naauwelijks van onzen Sus vittatus schijnt te verschillen. 
Deze opmerkelijke onevenredigheid in de verdeeling der zwijnen soorten over de Oude-wereld, laat zich 
eenigzins verklaren uit de omstandigheid, dat bijna ieder der grootere Oost-Indische eilanden eene eigene 
soort huisvest, en dat bijgevolg die soorten een veel enger gebied van verspreiding hebben, dan de 
zwijnen der uitgestrekte vastelanden. Zoo is b. v. Sus verrucosus door ons alleen op Java aangetroffen. 
Sus vittatus namen wij op Java en Sumatra waar, en waarschijnlijk komt deze soort ook op het naburige 
Banka voor, gelijk ons door een’ Officier van gezondheid, die onderscheidene jaren op dit eiland heeft 
doorgebragt, verzekerd werd. Het door ons onder den naam van Sus celebensis afgebeelde zwijn, uit 
het noord-oostelijke gedeelte van Celebes, komt Sus verrucosus zeer nabij; doch verschilt standvastig 
in eenige bijzonderheden. Hetzelfde laat zich aanmerken omtrent het zwijn van Timor, Sus timoriensis, 
met opzigt tot Sus vittatus. Borneo bezit eene geheel op zich zelve staande soort in onzen Sus barbatus. 
Het zwijn van Nieuw-Guinea, Sus papuensis, hoezeer tot heden niet dan zeer onvolledig bekend, schijnt 
echter van al de voorgenoemde af te wijken. De zwijnen der oostelijke streken van den Archipel: van 
Boeton, Boeroe, Amboina, Ceram, Gilolo, de Aroe-eilanden enzv., van welke onderscheidene oude 
en nieuwere reizigers gewagen, zijn nog door geen’ Natuurkundige, volgens den tegenwoordigen stand 
der wetenschap, onderzocht. Intusschen voeden eenige dezer eilanden, vooral Boeroe, behalve die- 
ren van den grondvorm, waarvan wij thans handelen, ook het zonderlinge en reeds sedert bijna twee 
eeuwen bekende hertzwijn. Sus babyrussa, hetwelk bovendien ook in sommige der oostelijke gedeelten 
van Celebes gevonden wordt. 
Wat de tamme zwijnen van den Indischen Archipel betreft, vindt men daar genoegzaam alleen het, 
algemeen in het zuid-oosten van Azië voorkomende, zoogenoemde Siamesche ras, wordende het versche 
vleesch van ons Europeesch huiszwijn, wegens zijne meerdere vetheid, niet zeer bemind, en dit ras 
dan ook zelden met een ander doel, dan om het reuzel, in geringe hoeveelheid aangefokt. Het Sia- 
mesche of Chinesche zwijn verschilt aanmerkelijk van het onze door zijne kleinheid, zijnen ineengedron- 
