171 
genen ligehaamsbouw, zijnen dikken, door de kortheid der poolen, sehier langs den grond slependen 
buik, door de kleine en stijf opwaarts staande ooren, de weinige haren, welke zijn ligchaam bedekken, 
en eindelijk door de onveranderlijk blaauwachtig zwarte kleur zijner huid; terwijl zijn voortreffelijk 
malseh en witachtig vleesch, bij eene aanmerkelijke vastheid, gewoonlijk niet vetter is, dan ons goed 
kalfsvleesch. Omtrent de inlandsche namen en de natuurlijke verwantschap van dit ras, hetwelk overal, 
waar Chinezen wonen en de inlanders het Mohamedaansche geloof niet omhelsd hebben, van Sumatra 
en Java af, tot Nieuw-Guinea toe, in groote of geringere hoeveelheid aangetroffen wordt, hebben wij 
elders eenige aanteekeningen medegedeeld, tot welke wij kortheidshalve verwijzen (*). 
Wij hebben voorgenomen, ons in deze verhandeling eeniglijk te bepalen bij de vijf, tot heden niet 
afgebeelde noch uitvoerig beschrevene soorten der eigenlijke wilde zwijnen van den Indischen Archipel, 
vermits het hertzwijn door Quoy en Gaimard (j-) naauwkeurig in plaat is voorgesteld en beschreven 
geworden, en wij omtrent het Papoeasche zwijn, dat wij nimmer gezien hebben, niets nieuws weten 
mede te deelen. Ten opzigte van deze laatste soort zullen wij hier alleen aanmerken, dat haar bestaan 
door A. Wagner (§) wordt in twijfel getrokken, of eigenlijk, dat hij dit dier beschouwt als van het 
Siamesche zwijn niet onderscheiden, doch vooronderstelt, dat hetzelve op Nieuw-Guinea verwilderd 
zoude kunnen zijn. Tegen deze meening echter strijdt, dat dit huisras, ofschoon op zoo vele 
Oost-Indische eilanden ingevoerd, daar toch nergens in verwilderden staat voorkomt; dat de menig- 
vuldige sporen van zwijnen, door ons in de vlakke woudstreken van Nieuw-Guinea aangetroffen, het 
aanwezen van zulke wilde dieren aldaar voldoende staven, en dat eindelijk de kleur en het geheele aan- 
zien van het, door Lesson en Gamot afgebeelde, Papoeasche zwijn (hoezeer ook hun voorwerp nog jong 
schijnt te zijn), van het Siamesche huiszwijn ten eenemale afwijkt. Naar die afbeelding te oordeelen, 
zoude deze soort meer met Sus vittatus en timoriensis, dan met eenige andere bekende, wilde soort 
overeenstemmen. 
De bedoelde vijf, eigenlijke zwijnen van den Indischen Archipel, onderscheiden zich van al de overige 
wilde soorten dezer groep, het zwijn van Japan daaronder begrepen, op den eersten blik door hunne 
kleinere, bijkans naakte ooren, en door hunne kortere, veel minder digt staande haren of borstels in 
het algemeen; deze staan meestal zoo ijl, dat zij de huid niet behoorlijk bedekken, welke dan ook 
genoegzaam over het geheele ligchaam, meer of min duidelijk door de haren heen schijnt. Voor het 
overige stemmen die dieren in hun maaksel volkomen overeen met de andere zwijnensoorten. Hun 
tandenstelsel biedt geene de minste afwijking aan. Men vindt, bij volwassene voorwerpen, altijd 
y— ^ kiezen, yztj hoektanden en - snijtanden, welke allen, ook in den vorm, met die der overige 
zwijnen overeenkomen. — Zoo ook verschillen deze dieren in geaardheid en andere hoofdtrekken hunner 
levenswijze, over het algemeen niet van de gewone, aan een iegelijk bekende natuur van het zwijn. 
In bijzonderheden echter, zoo als ten opzigte der menigte van de verschillende soorten, hunne voor- 
naamste verblijfplaatsen, de hoegrootheid der troepen enzv., wijken zij eenigzins van elkander af, het- 
(^) Zoogdieren van den Indischen Archipel, bl. 40 en vervolg. 
(t) Voyage de PAstrolabe, Zool. T. 1, p. 125, PI. 22 en 23. 
(§) In Schreber’s Saugthiere, B. 5, p. 453. 
