173 
4. ) Srs TiMORiESfSïs. Hoofdkenmerken als bij Sus vitfcatus, maar het geheele dier kleiner j de 
haren doorgaans langer, hetgeen voornamelijk op den achterkop en aan den staartkwast in het oog valt. 
Ruimte tusschen de slagtanden en de kiezen een weinig grooter. Bewoont: Timor en Rotti. 
5. ) Sus BAKBATus. Grootte, van het gewone wilde zwijn. Kop, drie achtsten der geheele lengte 
van het dier; laag en zeer smal. Zijden van den kop met lange, gegolfde borstels digt bezet. Ooren 
zeer klein. Haren kort, spaarzaam verdeeld, langs den geheelen rug veel langer en digter; aan de 
punt des staarts een’ kwast vormende. Op den kop bruin-geel. Schedel veel minder krachtig, dan bij 
de voorgaande soorten; zeer lang en smal; slagtanden (bij het wijfje) middelmatig. Ruimte tusschen 
de kiezen en slagtanden zeer aanmerkelijk. Bewoont: Borneo. 
I. SUS VITTATUS. 
PI. 29, afbeelding van een oud mannetje van Java; PI. 32, lig. 5 en 6, 
schedel van een oud voorwerp, van boven en van de zijde gezien. 
Het oudste voorwerp, welk wij van deze soort bezitten, heeft eene lengte van 1“,31, gemeten van 
de punt des snuits tot aan den wortel des staarts, en is omstreeks 0™,73 hoog. De staart is 0“,24 lang. 
De kop neemt omstreeks een derde der lengte van den romp in. De oogen zijn eerder klein, dan groot 
te noemen; de iris is licht graauwachtig bruin. De ooren zijn kleiner, dan bij het gewone zwijn, blad- 
vormig, van binnen met langere, enkele, geelachtige, van achteren met kortere, digter staande, 
bruine haren, zeer spaarzaam bezet; de zigtbare huid lederachtig zwart. Op den staart zijn de haren 
even spaarzaam verdeeld, maar tegen het einde staan zij digter, nemen eene zwarte kleur aan en om- 
geven de eenigzins platgedrukte punt des staarts bijkans straalvormig. De haren van dit dier zijn 
gewoonlijk zeer kort en zoo spaarzaam verdeeld, dat de naakte, zwartachtige huid overal tusschen hen 
doorschijnt. Somtijds zijn zij, vooral aan de zijden van het ligchaam, zelfs zoo kort, dat de huid, op 
eenigen afstand gezien, bijkans kaal schijnt te zijn. Aan den buik, de borst, de dijen, de voorpooten 
en langs den onderrand der onderkaak zijn zij gewoonlijk een weinig langer, d anaan de overige deelen. 
De langste bevinden zich echter langs de ruglijn, waar zij ook digter worden, voornamelijk van het 
achterhoofd tot achter de schouders; zij vormen aldaar eene soort van kam. 
De kleur der haren is, naarmate der voorwerpen, aan veelvuldige afwijkingen onderworpen. Bij 
dezen is ze geheel zwartachtig, bij anderen bruin; nu eens geel-bruin, voornamelijk op het achterste 
gedeelte van het ligchaam; dan weder rood-bruinachtig. Niet zelden vindt men haren dier verschil- 
lende kleuren bij een en hetzelfde voorwerp onregelmatig door elkander staan, zoodat men eigenlijk 
geene hoofdkleur voor het voorwerp kan opgeven. Die van den kam, van den onderrand der onder- 
kaak en voornamelijk die der pooten, gaan meestal in het zwartachtige over. De zijden van den kop 
zijn gew'oonlijk van eene breede W'itte streep voorzien, welke echter somwijlen in het geelachtige of zelfs 
in het bruinachtige overgaat, waardoor zij alsdan onduidelijk wordt, weinig in het oog valt, of zelfs, 
llAMMALfA. 44 
