175 
oude individuen en vooral de zeug, wanneer zij dragtig is of jongen heeft, treft men niet zelden alleen 
aan. Deze maakt, tegen den tijd, dat zij moet werpen, een nest gereed van dorre bladen, stukjes 
hout, de stengen van glaga- en tapoes-planten enzv., al naar gelang der plaatsen, waar hetzelve wordt 
aangelegd. Dit nest, uitwendig uit een’ grooten ronden hoop bestaande, is van binnen hol, ovenvormig, 
dikwerf van ééne, soms ook van twee openingen voorzien, in welk laatste geval deze zich tegenover 
elkander bevinden. De zeug werpt van 4—7 jongen; nu eens in het begin, dan weder tegen het 
einde, het meest echter omstreeks het midden der drooge moeson, of in de maanden junij, julij of 
augustus. — Èn door zijne menigvuldigheid, èn door de hem eigene vratigheid, behoort het zwijn tot 
die dieren, welke den landman de meeste moeite en dikwerf ook groote schade veroorzaken. De bosch— 
velden moeten veelal alleen om zijnentwille met houtwerk worden omheind; dringt het binnen hetzelve 
door, dan wordt de grond overal door hem omgewoeld, terwijl hij in het jonge plantsoen meer vernielt, 
dan orbert. Vooral groot is soms de schade, welke het in de met bataten, jams, verschillende katjang- 
of boonsoorten, mais of rijst beplante velden, alsook in de suikerrietplantaadjen aanrigt. In het bosch 
bezoekt het vaak de plaatsen, waar sago weerpalmen groeijen, tuk op de rijpe vruchten, welke van die 
boomen ter aarde zijn gevallen; het eet ook vele andere wilde vruchten, en onder dezen vooral den eikel. 
Aan de zeekusten en in de nabijheid van visschersdorpen aast het op allerlei dierlijke zelfstandigheden, 
inzonderheid op de kleine Equulae, welke de visschers, ten einde ze te droogen, op het warme zand 
der stranden uiteenleggen. Deze dierlijke zelfstandigheden geven aan het vleesch van dit zwijn meestal 
eenen zeer onaangenamen reuk en smaak. — In zijne maag vindt men somwijlen min of meer groote 
ballen, overeenkomende met de zoogenaamde aegagropilae. 
II. SUS VERRUCOSUS. 
PI. 28, oud mannetje ^ een vierde der natuurlijke grootte. PI. 32, fig. 1 en 2, schedel van een zeer oud 
voorwerp; fig. 3 en 4, van een bijkans volwassen voorwerp; beide van boven en van de zijde gezien. 
Dit is het sterkste en, met Sus barbatus, het grootste zwijn van den Indischen Archipel. Van een’ ouden 
en sterken ever bedraagt de lengte van het ligchaam 1“,340, waarvan de kop 0"b43 inneemt; de staart 
is 0"‘,29 lang, en de hoogte van dit voorwerp bedraagt omstreeks 0"’,75. De kop is bij deze soort buiten- 
gewoon groot, lang, zwaar, en neemt nagenoeg drie achtsten der geheele lengte van het dier in. De oogen 
zijn een weinig kleiner dan bij Sus vittatus; de iris is, als bij dezen, bruin van kleur. De tranengroeven 
hebben bij Sus verrucosus eene geheel andere gedaante als bij Sus vittatus, bestaande zij uit drie, elkan- 
der opvolgende hal ve-maan vormige insneden, van boven, even als van onderen, door eene eenvoudige, 
regte. insnede vergezeld, terwijl zij bij Sus vittatus eene enkele insnede overlangs vormen, welke in 
eenen tranenzak uitloopt. Het oor is, volgens verscheidene, naar het leven ontworpene schetsen en 
teekeningen, zoowel van deze soort als van de voorgaande, een weinig grooter, breeder, puntiger en 
minder regelmatig gevormd, dan bij Sus vittatus. De kop is, aan elke zijde, met drie wratachtige 
uitwassen voorzien, welke bij zeer oude voorwerpen buitengewoon groot, bij jonge voorwerpen slechts 
weinig ontwikkeld zijn. Het grootste dezer uitwassen bevindt zich aan den hoek der onderkaak, en 
neemt dien bijkans geheel in; zijne gedaante is die eener halve-maanvormige harde kwabbe; maar 
het wordt grootendeels onder de lange borstels, met welke het bedekt is, verborgen. De overige 
