179 
gedeelte. De kleur der overige haren geeft het dier, van verre beschouwd, een eenvormig donker- 
bruin aanzien 5 maar van naderbij bevindt men, dat sommige haren geel-bruin, andere zwart met geel- 
bruine punten, en nog andere geheel zwart van kleur zijn, en dat deze verschillend gekleurde haren 
onregelmatig door elkander staan. Het benedengedeelte der pooten is een weinig lichter, dan de 
overige deelen. De iris is licht of geelachtig bruin en de neus roetzwart. 
De geheel jonge voorwerpen zijn gestreept als die van Sus vittatus; maar de beide hoofdkleuren zijn 
minder seherp begrensd en flaauwer, weshalve ook de kleurverdeeling in het algemeen minder duidelijk 
in het oog valt. 
De schedel stemt in alle hoofdtrekken met dien van Sus vittatus overeen; alleen hebben wij bevonden, 
dat de afstand van de snijtanden tot de kiezen bij het zwijn van Timor een weinig grooter is, dan bij het 
genoemde: een kenmerk, hetwelk echter door het onderzoek van andere schedels in meer gevorderden 
leeftijd, nader bevestigd dient te worden. 
Ons oudste voorwerp is, van de punt des snuits tot aan den wortel des staarts gemeten, 0“,82 lang; 
de staart 0“,18; de lengte van den kop is 0™,28, de breedte van denzelven, bij de ooren, 0'",125. 
De hoogte van het dier bedraagt 0“^,465. 
Even nu als deze soort zich door uiterlijk aanzien naauw' aansluit aan Sus vittatus, is ook hare levens- 
wijze genoegzaam volkomen dezelfde. Wij hebben het dier zelf, doeh meer nog zijne sporen, zoowel 
in het gebergte als in de lage vlakke landen, ontmoet, en bij eene drijfjagt te Pritti zagen wij meer- 
malen troepen van tussehen de vier en zeven stuks. De Timorezen noemen dit zwijn eenvoudig: 
Faji mepat of nassi, d. i. wild varken, de Rottinezen, in denzelfden zin: Baji foeï. 
V. SUS BARBATUS. 
PI. 30, fig. 1, oud wijfje; fig. 2, jong wijfje; beide figuren op een vierde der natuurlijke grootte. 
PI. 31, fig. 4 en 5, schedel van het oude wijfje, van boven en van de zijde gezien; 
een derde der natuurlijke grootte. 
Van deze soort, tot nog toe de eenige van Borneo, en aan dit eiland uitsluitend eigen, is reeds vroeger 
eene korte beschrijving gegeven (*). Zij is eene der meest gekenmerkte soorten, die zich zeer in het 
oog loopend van al de overige onderscheidt door haren grooten, buitengewoon langen en smallen kop, 
door de lange golvende borstels, welke de wangen bekleeden, door de kleine ooren en door den dikken 
kwast, waarmede de punt van den staart voorzien is. 
Wij hebben van dit zwijn slechts een enkel oud wijfje en een jong van hetzelfde geslacht, in het 
zuidelijk gedeelte van Borneo verkregen. Door den Heer Diard was reeds vroeger een zeer jong voor- 
(^) S. Müller, in het Tijdschrift voor natuurlijke geschiedenis, 1838, D. 5, bl. 149. 
