180 
werp, uit de omstreken van Pontianak, aan het Rijks-Museum te Leiden toegezonden. De lengte des 
ligchaams van het oude wijfje is 1",30, waarvan de kop 0”, 438 inneemt j de hoogte bedraagt 0'",72, 
en de staart is 0 ,297 lang. Men ziet uit deze afmetingen, dat die zwijnensoort den Sus verrucosus in 
grootte evenaart, of missehien nog overtreft, en dat zij bijgevolg eene der grootste van den Indischen 
Archipel is. Niet minder merkwaardig dan door hare kenteekenen en grootte, is deze soort door de 
verscheidenheid van kleur, welke de voorwierpen onderling aanbieden, zijnde sommige bijkans geheel 
bruinaehtig geel, andere schier geheel zwartachtig, naarmate de geelachtige of zwartachtige haren den 
boventoon hebben. 
De kop neemt meer dan een derde, omstreeks drie aehtste gedeelten der geheele lengte van het dier in. 
Hij is naar evenredigheid van zijne lengte zeer smal en laag. De overige deelen van het dier bieden, 
zelfs bij vergelijking van het geraamte, geene bijzonderheden aan. Het oog is klein, de iris licht-bruin 
van kleurj de ooren zijn kleiner, dan bij eenige andere soort, bladvormig, van binnen met enkele 
lange, meest witacbtige, van achteren met kortere, zwartaehtige, digter staande haren bezet. De 
snuit IS van boven aan het voorste gedeelte bijkans naakt, van daar tot aan den mondhoek met tamelijk 
digt staande zwarte haren bedekt. Op de onderkaak, van den mondhoek tot aan de punt, zijn die 
zwarte haren nog langer en digter. De eigenlijke langere haren of borstels van den kop beginnen 
op de bovenste vlakte, eenige duimen achter de punt van den snuit. Zij vormen hier eene smalle 
streep, die eerst uit een bundeltje zwarte, en vervolgens uit langere bruinachtig gele haren bestaat. 
Naar achteren worden die haren allengs korter en minder digt, breiden zich achter de oogen op het 
voorhoofd uit, waar vele zwarte haren tusschen de liehte gemengd zijn, en vereenigen zich, op het 
achterhoofd tot elkander naderende, met de langere borstels van den nek. Alle deze haren zijn naar 
achteren gerigt. Boven den mondhoek, aan de zijden van den snuit, bevindt zich een groote bundel 
geelachtige, geheel of alleen met de punt naar voren gerigte, vrij lange borstels. De tranengroef 
wordt door eene reeks, niet zeer lange, maar zeer digt staande haren omringd. Alle overige borstels 
van de zijden des kops zijn naar onderen gerigt, buitengew^oon dik, lang en digt staande, onregelmatig 
flaauw gekruld, gedeeltelijk zwart, maar meestendeels bruinachtig geel van kleur, eene soort van 
baard vormende, die over den onderrand van den aehterhoek der onderkaak afhangt, terwijl op 
laatstgenoemde plaats eenige gegolfde bundels tot op de zijden van den hals reiken. Boven en 
voornamelijk achter de ooren is de huid, als gewoonlijk, geheel kaal. De borstels van de bovenste 
lijn des ligehaams staan tamelijk digtj zij zijn van middelmatige lengte, bruinachtig geel van kleur, 
en vormen eene streep, die op den nek smal is, zieh in den vorm van een’ kleinen kam vertoont, 
op het midden van den rug breeder wordt, en zich aan den wortel van den staart verliest. Op de 
overige gedeelten van het ligchaam zijn de borstels zeer kort, en zoo spaarzaam verdeeld, dat de naakte 
huid overal door hen heensehijnt: zij hebben hier grootendeels de kleur van die des rugs. Aan de 
pooten worden zij wederom een w'einig langer, vooral benedenw'aarts op de voorpooten, w'aar zij, even 
als aan het ondergedeelte der achterpooten, eene zwarte kleur aannemen. Voor het overige ziet men 
ook aan de zijden van den romp, tussehen de geelachtige, enkele zwarte borstels uitsteken. De staart 
is tot aan de punt met enkele, geelachtige borstels bekleed, maar aan de punt zelve met eenen grooten, 
zwarten kwast voorzien. De neus heeft eene bruinachtige vleeschkleur. 
