181 
Deze besehrijving' is aan het oude, door ons afgebeelde wijfje ontleend. 
Het jonge, insgelijks afgebeelde wijfje, vertoont eene geheel andere kleurverdeeling. Bij dit voor- 
werp, welks lengte omstreeks 0™,68 bedraagt, is de eigenaardige verdeeling der borstels van den kop 
nog eerst in eenen zeer geringen graad zigtbaar. De lange baard, welke het oude voorwerp ken- 
schetst, is slechts door enkele langere, meest witachtige haren aangeduid. Daarentegen zijn de borstels 
der overige deelen van het ligchaam naar evenredigheid veel langer j zij staan veel digter, vormen op 
het achterhoofd eene naar achteren gerigte kuif, en langs den rug eene soort van kam. De borstels 
der pooten en voorste gedeelten van den romp zijn geheel zwart. Op de overige gedeelten van den 
romp zijn de zwarte borstels met geelachtige vermengd, w^elke naar achteren, en vooral langs den rug, 
talrijker worden, en op den nek zoodanig toenemen, dat zij de zwarte borstels geheel en al verdringen, 
zoodat de kammen van den nek en het achterhoofd zich eenkleurig geelachtig vertonnen. 
Een geheel jong voorwerp, van 0“,50 lengte, wijkt door zijne kleurverdeeling w^ederom van de beide 
beschrevene voorwerpen af, en nadert in dit opzigt, bijkans geheel en al tot de jongen van Sus vittatus. 
Hetzelve is namelijk op den rug en aan de zijden zwart-bruin, en met zes, hoezeer vrij onduidelijke 
lange strepen voorzien. De overige deelen zijn met enkele zwarte of zwart-bruine korte borstels bedekt. 
De schedel wijkt, door zijnen vorm, van dien aller overige soorten af, dewijl hij in alle deelen veel 
zwakker, smaller en veel meer in de lengte gerekt is. De ruimte tusschen de slagtanden en de kiezen 
is zeer groot, en de jukhogen en onderkaak zijn veel dunner, dan gewoonlijk. 
Wij hebben op zeer vele plaatsen, langs de boorden der rivier Doeson en in de Lawut-landen op 
Borneo, de sporen van dit zwijn aangetroffen, doch alleen in het westelijk gedeelte van laatstgemelde 
streek het eenige malen te zien gekregen j eenmaal eene zeug met vier jongen, van welke het afgebeelde 
er een is. Het afgebeelde oude wijfje werd in de nabijheid van het dorp Poeloe-lampej, niet ver van 
de oevers der rivier Moloekko, in een hoog bosch, door Dajakkers met honden gejaagd en met lanssteken 
afgemaakt. De Dajakkers in de rivier Doeson noemen het wilde zwijn Bahoeï of Bawoeï (het tamme 
Oenek)', die van den Bejadjoe-stam kennen het wilde ras onder den naam van Bawoeï himba, d. i. 
bosch-varken. De Maleijers en Europeanen bestempelen deze wilde soort, uithoofde der lichte kleur 
harer huid en borstels, met den naam Babi poetih, d. i. wit varken. 
Mammalia. 
4(5 
