198 
Ochsen.” In het Rijks-Museum te Leiden, onder den verwerpelijken naam van Bos bantinger (*) op- 
gezet, ging deze naam van daar in verseheidene andere Musea, alsmede in eenige zoölogische geschriften, 
over, en werd ook door Fischer, in zijne Synopsis Mammalium (p. 500), als landnaam van den Ja- 
vaanschen wilden os, welken hij voor eenerlei met dien van het vasteland van Indië hield, opgenomen. 
Een jaar na de versehijning van Fischer’s werk, hebben Quoy en Gaimard, Voyage de 1’Astrolabe 
(Zoologie, T. I, p. 140), de beschrijving geleverd van een’ os van Java, onder den naam van Bos 
leucoprymnus, zonder echter bepaaldelijk op te geven of het een wild of een tam dier was, en of het 
al dan niet levend door hen is gezien en onderzocht. Eenige zinsneden in hunne beschrijving doen 
intusschen vermoeden, dat zij werkelijk een tam dier onder de oogen gehad hebben, waardoor wij ons 
genoopt gevoelen, het door die verdienstelijke reizigers beschreven voorwerp, óf als een’ bastaardstier te 
beschouwen, uit de wilde soort en de huiskoe geteeld, óf bloolelijk als eenen gewonen tammen stier van 
het zoogenaamde Javaansche ras, vermits de oude wilde os zich ter vermeerdering van den veestapel, 
niet laat temmen. 
Niet minder dan in de juiste soorisbepaling van den wilden os der Sunda-eilanden, heerscht ook 
verwarring in de natuurlijke gesehiedenis van dien van het vasteland van Indië, welke waarschijnlijk 
evenzeer op Ceylon voorkomt. Knox (Ceylon, p. 21) maakt reeds gewag van dit dier, onder den naam 
van Gauvera, en Pennant (Quadr. I, 27) als van eene variëteit van den buffel, onder den naam van 
Bos bubalus gauvera. Een jong voorwerp van Dekan werd door Lambert in de Trans, of the Linn. 
Society, 1804, Tom. VII, p. 57, beschreven en de kop van hetzelve op Tab. 4 afgebeeld; hij noemt 
deze soort Bos frontalis. De besehrijving, welke Colebrooke (in de Asiat. Researches, 1808, VIII, 
p. 511, Tab. 8) van zijnen Gayal geeft en door Hamilton-Smith, in Griffith’s Amin. Kingdom, II, 
p. 406 (Bos gavaeus), herhaald wordt, stemt in elk opzigt met die van Bos frontalis overeen; doch zijne 
afbeelding, welke eene jonge koe moet voorstellen, is zoo sleeht, dat zij even gerust voor die van eenen 
jongen buffel zoude kunnen doorgaan. Tot dezen Bos frontalis moet ook, volgens de besehrijving, de 
Bos gaour van Traill (Edinb. Phil. Journal, 1824, p. 334) gerekend worden te behooren: eene soort 
der verbeelding, omtrent welke, door Geoffroy Saint Hilaire, in de Mémoires du Muséum, V. IX, 
p. 71, onder den naam Gaour (j-), eenige aanteekeningen werden medegedeeld, te zonderling echter 
om als wetenschappelijke bijdragen te worden aangehaald, en welke Schinz, in zijne vertaling van het 
Règne animal van Cuvier, B. IV, p. 492, aanleiding hebben gegeven tot hetherdoopen dier soort tot 
Bos aculealus. In het Zoologieal Journal (III, p.231) worden de Gaour en Gayal door den Generaal- 
Majoor Hardwicke insgelijks als twee verschillende rundsoorten aangemerkt en (Tab. VII) afbeeldingen 
(^) Bantinger is een door de Europeanen in Oost-Indië verbasterd woord , van den inlandschen naam banthêng 
waarmede de Sundanezen en Javanen den wilden stier bestempelen. 
(■f) De namen Gaour of Gour en Gauvera^ zijn afkomstig van de Sanskritwoorden ïft go of nr gau, in het Perzisch 
en Hindostansch ^ gaoe oigaw^ d. i, koe, stier. gór (Perz.), wilde ezel [Onager'), ook een eland, welke 
beide dieren weleens met elkander verwisseld werden.] Het Hindostansche ga’i, Bengaalsch gahi of gdbhi 
[garbba, de buik, baarmoeder); woorden, die insgelijks koe beteekenen, schijnen zoowel met de eerstgemelde 
algemeene benamingen van dit huisdier, als met de eigennamen van de daar inheemsche wilde soort (Bos frontalis), 
in het Sanskrit nsraf gawayt (het wijfje), rratr gaivaya (het mannetje), in het Bengaalsch gaydla (waarvan Gayal 
en Gyat), in verband te staan. 
