199 
van den kop, onder den eerstgenoemden naam, en van de horens, met het ondersehrift van de andere, 
gewaande soort, medegedeeld. G. Cuvier (Osseraens fossiles IV, p. 129) spreekt eerst slechts, 
als in het voorbijgaan, van den Bos frontalis van Lambert, dien hij voor eene verscheidenheid van den 
buffel houdt j terwijl hij van den Gaour en Gay al in het geheel geen gewag maakt; doch later (1. c. p. 506) 
den os van het vasteland van Indië of Bos frontalis, naar twee teekeningen, hem door Duvaucel van 
Bengalen toegezonden, meer uitvoerig beschrijft. In de tweede uitgaaf van het Règne anim. (T. I, 
p. 280) oppert hij vervolgens de zonderlinge meening, dat dit dier veelligt een bastaard van den buffel 
en het gewone Indische rund zou kunnen zijn. De voornoemde teekeningen, afbeeldingen van eeuen 
stier en van eene koe, werden in 1824 door Fr. Cuvier (Mammifères), als die van eene nieuwe soort 
van os, onder den naam Boenfdes Jongles, Bos sylhetanus, bekend gemaakt; maar deze zoogenaamde 
nieuwe soort werd reeds door G. Cuvier (Règne anim. n. ed. I, p. 280) met Bos frontalis vereenigd, 
en Delessert (Revue Zool. 1839, p. 129) deelde in dit gevoelen. Hamilton-Smith (1. c.) drukt ten 
opzigte van den Gaour en Gayal, het voetspoor zijner voorgangers, en verleent aan beide, zeer ten 
onregte, eene plaats in zijne groep der Bisons. G. Evans geeft in het Journ. of the Asiat. Soe. of 
Bengal (YI, 1, p. 223, PI. 6) de beschrijving en afbeelding des schedels van den grooten wilden os 
van het vasteland van Indië, en noemt hem Gaur (Bos Gaour). Maar Hodgson, die over hetzelfde dier 
in hetzelfde werk (p. 499) handelt, en het daar uitvoerig beschrijft, noemt dezen os Gauri-gau, en wil, 
dat hij een eigen geslacht vorme, voor hetwelk hij den naam Bibos voorstelt, terwijl hij dit rund, eerst 
met den naam van Bos subhemachalus, doch later met dien van B. cavifrons bestempelde. Delessert, 
eindelijk, heeft, volgens het ter aangehaalde plaats, in de Revue Zoologique gegeven berigt, in den 
laatsten tijd huiden en schedels van dien grooten wilden os, van het vasteland van Indië naar Europa 
gevoerd, en een naauwkeurig onderzoek dier voorwerpen heeft ons tot de overtuiging gebragt, dat al 
de genoemde beschrijvingen en aanhalingen tot een en hetzelfde dier betrekking hebben; dat de beste 
afbeeldingen van dit dier, die van Fr. Cuvier, de beste des schedels, die van Evans zijn, hoezeer allen 
nog zeer veel te wenschen overlalen; dat voorts deze os noch tot de groep der buffels, noch tot die der 
Bisons behoort, en evenmin een bijzonder geslacht uitmaakt, maar in eene en dezelfde groep met ons 
gewoon tam rund en met den wilden os der Sunda-eilanden behoort gerangschikt te worden. 
Ofschoon de Bos frontalis niet gezegd kan worden, regtstreeks tot deze onze beschouwing te behoo- 
ren, als zijnde hij alleen aan het vasteland van Indië eigen, alwaar hij den Bos sondaicus vervangt, 
hebben wij echter in het belang der wetenschap gemeend, hem in onzen arbeid over het wilde rundvee, 
wel te mogen opnemen, en in de eerste plaats de synonimen dezer soorten behoorlijk te moeten uiteen- 
zetten; thans blijft ons nog over, opgaven te doen van de voornaamste kenmerken dier soort, ten einde 
in het vervolg hare verwisseling met den wilden os der Sunda-eilanden te voorkomen. 
De wilde os van het vasteland van Indië, voor welken wij den naam van Bos frontalis willen bijbebou- 
den, onderscheidt zich van onzen Bos sondaicus door de volgende kenmerken: De kleur der huid is, 
met uitzondering der vier pooten, welke aan de benedenste helft wit zijn, bij beide geslachten een 
meer of min donker zwart-bruin. De haren van het voorhoofd zijn langer, dan die der overige ligchaams- 
deelen, gekruld en meestal grijs of witachtig van kleur. De horens van beide geslachten hebben een’ 
