206 
De huid van dit dier is met borstelachtig harde, maar vrij dunne haren, van middelmatige lengte, 
bezet, die echter op de meeste plaatsen zoo spaarzaam verdeeld zijn, dat de naakte huid schier overal 
doorheen schijnt. Zij wassen intusschen weliger op den hals, en digter nog boven op den kop en langs de 
voorzijde der ledematen, terwijl zij aan de punt van den staart een^ vrij langen en dikken kwast vormen. 
De vleug van het hair volgt in het algemeen de lengte-rigting der verschillende deelen, welke het be- 
kleedt. Als uitzondering van dezen regel is aan te merken het hair op den bovenkop, hetwelk daar eene 
soort van kruin maakt, en dkt langs de bovenzijde van den hals, hetwelk, even als dat der borst, naar 
voren uitloopt, waardoor aan iedere zijde van het voor- en bovengedeelte der schouders eene soort 
van straalvormigen bundel wordt gevormd. De hoofdkleur van dit dier bestaat in een donker geelachtig 
graauw, in het zwartachtig blaauwe trekkende, welke kleur echter op de benedenste helft der ledematen, 
of van boven de zoogenaamde knie en den hak tot aan de hoeven, door een meer of minder zuiver wit 
vervangen wordt. De haren der donkere gedeelten van het ligchaam zijn meestal zwartachtig van kleur, 
maar op vele plaatsen trekken zij ook in het graauwe of donker geelachtige. De haren van de binnenzijde 
der ooren zijn nagenoeg wit, en maken boven elk oog eene halve-maanvormige witachtige vlek. De 
huid van de binnenzijde der ooren heeft daarentegen eene bleek roodachtig grijze kleur, even als die 
van den onderbuik in den omtrek der geslachtsdeelen. De neus is roetzwart; de lippen zijn eenigzins 
lichter van kleur; de oogen donker bruin; de horens en hoeven zwart. Aldus vertoont zich dit dier in 
zijnen normalen staat, en daar zijne ligchaamskleur grootendeels door die der huid bepaald wordt, valt 
het ligtelijk te begrijpen, dat de opgegevene kleurtoonen bij de drooge huiden, belangrijke wijzigingen 
ondergaan; dat vooral de donkere deelen daar veel donkerder en vuiler van aanzien worden, dan in het 
leven het geval is. 
Zeer afwijkende in uiterlijk aanzien is het witte of albino-ras van den buffel, welks hoeveelheid in 
Indië, over het algemeen, wel veel minder groot is, dan die van donkere kleur, maar van hetwelk 
er nogtans alleen op Java vele honderdduizenden worden aangetroffen. In grootte, in ligchaams- 
bouw en hairbedekking verschillen deze witte voorwerpen niet van de zwart-blaauwe; maar hunne 
huid is schier overal roodachtig wit, hun hair wit of geelachtig wit, en hunne oogen zijn roodachtig; 
het zijn dus ware albino’s. Hoezeer zich de dieren van beide kleurtoonen dikwerf met elkander 
vermengen, vindt men toch nimmer bonte of gevlekte buffels, want de teelt, uit de paring van beide 
rassen ontsproten, is steeds, behalve aan de pooten, 5f eenkleurig zwart-blaauw, óf geheel wit, zonder 
dat ooit de minste schakering of overgangstint aan haar valt op te merken (*). Tot den arbeid, als trek- 
dier voor kar of ploeg, wordt de witte buffel schier evenveel en met denzelfden goeden uitslag gebruikt, 
als de donkerkleurige; doch het vleesch van den eersten is veel minder geacht en wordt door vele Indische 
eilanders niet gaarne of in ’t geheel niet gegeten, vermits onder hen het gevoelen vrij algemeen heerschende 
is, dat het gebruik van het vleesch der witte buffels ongezond zoude zijn en eene soort van huidziekte te weeg 
brengen, uit min of meer talrijke en groote, witte vlekken bestaande. Dit ziekteverschijnsel wordt ook 
(^) De Heer Coladon, Apotheker te Geneve, deelde, voor weinige jaren, in de Mémoires de la Soc. Ethnologique, 
T. I, prem. Partie, Paris 1841, p. 23, de niet onbelangrijke waarneming mede, dat van eene menigte witte en graauwe 
muizen, welke hij er op nahield, bij herhaling eene wit- en eene graauwkleurige met elkander gepaard werden, en 
waaruit evenmin andere jongen, dan zuiver witte of zuiver graauwe, nooit van gemengde of bonte kleur, gewonnen zijn. 
