207 
werkelijk veel zeldzamer waargenomen op Timor, in de Molukken en op Borneo — oorden, waar de buffel 
hoofdzakelijk ter wille van zijn vleesch, en uit dien hoofde genoegzaam alleen de donkerkleurige wordt 
aangetroffen — dan op Java, Sumatra en andere westelijke eilanden, waar hij evenzeer tot den landbouw 
en het vervoeren van vrachten gebezigd, en daarom zijne kleur minder in aanmerking genomen wordt. 
Verdient de gemakkelijke ontaarding van den buffel tot een albino onze aandacht, niet minder de 
reeds dikwerf opgemerkte, buitengewone ontwikkeling zijner horensj eene ontwikkeling, welke sommige 
geleerden heeft kunnen misleiden en verleiden tot het invoeren in de leerstelsels van eenen zoogenaamden 
reuzenbuffel, onder den systematischen naam van Bos arnee of arni, omtrent welk Indisch woord wij 
later de noodige ophelderingen geven zullen. Aangaande het vaderland van dezen ge waanden reus 
zijn door de Natuurkundigen, zoolang zij meenden, alleen zijne verbazend groote horens te kennen, 
allerlei wonderbaarlijke vooronderstellingen geopperd. Sommige hunner lieten het denkbeeldige dier in 
de minst bekende streken van het hoogland van Azië te huis behooren; andere verplaatsten zijnen oor- 
sprong in de meest afgelegene bosschen der binnendeelen van Sumatra, of in die van het schiereiland 
van Malakka en elders. Buffels met zulke min of meer lange horens vindt men intusschen niet zelden 
in Indië, en in tammen staat vermoedelijk meer nog, dan onder de verwilderde en wilde kudden, 
aangezien dit verschijnsel enkel in eenen onregelmatigen wasdom bestaat, waarbij zich de horens, ten 
koste der dikte en stevigheid, buitengewoon in de lengte ontwikkelen. Zij groeijen in dat geval ook 
niet, als gewoonlijk, opwaarts en sterk naar achteren en binnen gebogen, maar meest altijd in eene 
zijwaartsche en meer of min flaauw gekromde rigting. 
Wij hebben reeds aangemerkt, dat de buffel op geen eiland van den Indischen Archipel in het wild, 
of als eigenlijk en oorspronkelijk wild dier gevonden wordt 3 doch verwilderde kudden zijn op vele plaatsen 
niet zeldzaam. Men vindt er, uit drie of vier, tot vijftien of twintig buffels bestaande, welke nu eens alleen 
uit zwart-blaauwe of witte individuën afzonderlijk, dan weder uit die van beide kleuren te gader, zijn za- 
mengesteld. De Maleijers noemen deze ontloopene en verwilderde buffels Karbau djdlang, de Sundanezen 
Moending djarah, welke beide namen afgedwaalde of in het wild zwervende buffels beteekenen. 
De buffel is gewoonlijk tusschen zijn vijfde en zesde levensjaar tot de voortplanting gesehikt, en de koe 
wordt in dien ouderdom voor den eersten keer togtig. In de tiende maand, nadat zij gedekt is gewor- 
den, werpt zij haar kalf. Niet zelden kalven zij tweemaal in de drie, dikwerf echter ook slechts eenmaal 
in de twee jaren. Het kalf zuigt ruim een half jaar en neemt vrij langzaam in wasdom toe. — Dallas 
houdt het voor zeer waarschijnlijk, dat de paring van den buffel met het gewone rund vruchtbare gevolgen 
zoude opleveren, en Prof. Wagner vermeldt, in Schreber’s Saugethiere, een geval van dien aard, het- 
welk te Astrakan zoude hebben plaats gehad. In Indië is ons geen voorbeeld daarvan bekend geworden. 
Geheel verschillend van het tamme rundvee, hetwelk schier bij alle volken in den Indischen Archipel 
onder de vroeger vermelde Maleische namen, vooral onder die van Sapie en Lemboe, met slechts geringe 
wijzigingen in de uitspraak, bekend is, draagt de buffel op ieder eiland en schier bij iederen volksstam 
aldaar, eenen bijzonderen naam. ïn het Maleisch heet hij Karbo of Karbau, bij de Sundanezen, 
