OVER 
DE HEKTEN 
VAN DEN 
INDISCHEN ARCHIPEL, 
DOOR 
SAL. MULLER EN HERM. SCHLEGEL. 
(Plaat XLII tot XLP.J 
De herten van den Indischen Archipel hebben alle, met uitzondering’ van eene enkele soort, den 
Cervus muntjac, het kenmerk gemeen, dat hunne horens slechts met drie takken voorzien zijn, van 
welke één digt bij den wortel (rozenkrans) van den horen geplaatst is. Zij stemmen hierin overeen met 
de herten, welke het vasteland van Indië en de Philippijnsche eilanden bewonen, weshalve zij met deze 
eene zeer natuurlijke, zoölogisch en geographisch begrensde groep uitmaken. Hamilton-Smith (Griffith, 
Anim. Kingdom, Y. lY, p. 104) heeft reeds de gepastheid gevoeld, deze dieren onder een’ eigenen 
naam af te zonderen; maar hij vormt uit hen twee groepen en bestempelt die met de namen Russa en 
Axis. Onder den eersten naam begrijpt hij de soorten met hoektanden, doch voegt daar ook den 
Cervus mariannus bij, ofschoon deze geene hoektanden heeft; onder den tweeden naam vereenigt hij 
de soorten zonder hoektanden. Yolgens deze verdeeling zouden eigenlijk in de eerste groep al de groote 
soorten, Cervus equinus en Cervus russa met zijne nevensoorten, vereenigd moeten worden, vermits 
deze alleen met hoektanden voorzien zijn; terwijl tot de tweede groep slechts de kleinere soorten, Cervus 
axis, porcinus, mariannus en Kuhlii, zouden behooren, welke zich alle door het gemis van hoektanden 
kenschetsen. Slaat men echter het onderlinge verschil gade, hetwelk de gedaante der horens dezer 
dieren aanbiedt, dan blijkt het weldra, dat die op het gemis of het bezit van hoektanden berustende 
Mammalia. 53 
