214 
G. Cuvier beschrijft al verder (1. c. bl. 42) als tot C. hippelaphus behoorende, een jong mannetje van 
den Cervus equinus, welk voorwerp van Sumatra afkomstig was. 
In de Addiiions tot het vierde deel der Ossemens fossiles, bl. 502, gewaagt G. Cuvier (*) van 
den (PI. V, fiQ. 32 algebeelden) horen van Coromandel op nieuw, en wil, dat hij van eene eigene soort 
zoude afkomstig zijn, door hem Cervus Aristotelis gedoopt, en op bl. 503, naar eene teekening uit 
Bengalen, beschreven, met bijvoeging van de afbeelding der horens, PI. XXXIX, %. 10. Deze door 
Duvaucel gezondene teekening werd echter door Fr. Cuvier (Mammifères, Vol. III) onder den naam 
van Ce7'f noir du Bengale ou Hippélaphe, bekend gemaakt, en stemt in alle opzigten met Cervus 
equinus overeen. Eene afbeelding en beschrijving van dit zwarte hert, of de Saumer van Bengalen, 
bevat ook het XV^® Deel, bl. 157 der Asiatic Researches. G. Cuvier zelfheeft de hoofdkenmerken 
van zijnen C. Aristotelis eeniglijk aan de gedaante der horens ontleend; maar het blijkt uit zijne daarvan 
gegevene teekening, dat zij, in de hoofdzaak, van die van C. equinus niet verschillen, doch enkel als 
onvolkomen ontwikkelde horens van een nog jong voorwerp te beschouwen zijn, w'elke meening ook 
door Hamilton-Smith (1. c. p. 112) geopperd wwdt, en dat zij slechts zulke afwijkingen aanbieden, als 
bij de horens van alle hertensoorten, en bovenal bij C. equinus, voorkomen, waarvan men zich door 
de beschouwing der door ons, PI. 45, lig. 7, 9, 10 en 11, afgebeelde horens kan overtuigen. Het 
is om deze redenen, dat wij ook den door G. Cuvier (1. c. bl. 505, PI. XXXIX, fig. 9) vermelden 
Cervus Lechenauldii, welke zijn bestaan alleen aan een paar, door Lechenauld van de kust van Coro- 
mandel gezondene horens te danken heeft, voor eenerlei met Cervus equinus houden (j-). 
De beschrijving, door Pennant (Hist. of Quadr. 3^-^ ed. V. I, p. 118, N°. 57) van zijnen middle 
sized Axis gegeven, en op welke Schreber (Saugethiere, Th. V, p. 1095) zijnen Cervus unicolor 
grondt, is, gelijk G. Cuvier (1. c. p. 46) aantoont, te onvolledig, om met zekerheid tot eene der groote 
hertensoorten gebragt te kunnen worden; maar het is waarschijnlijk, dat hij, even als de door Blainville 
(Bullet. philom. 1816, p. 76) beschreven Cerf tioh' des Indes, tot Cervus equinus behoort. 
Hamilton-Smith (1. c. p. 110) duidt het groote hert van Bengalen onder den naam van Cervus Aristo- 
telis aan, en geeft van hetzelve eene beschrijving naar een oud mannetje, in het Britsche Museum aan- 
wezig. Deze beschrijving echter past wederom zoo volmaakt op Cervus equinus, dat daardoor ons denk- 
beeld bevestigd wordt, dat het groote hert uit die landstreek, met dat van Malakka, Sumatra en Borneo 
niet als soort verschilt; vooral, daar Hamilton-Smith de horens als zeer dik en krachtig, en als van die 
van Cervus equinus niet verschillende, opgeeft, waardoor bijgevolg het door G. Cuvier voor zijnen 
Cervus Aristotelis aangevoerde hoofdkenmerk, hetwelk in de dunte der horens en in de grootte van den 
ondersten tak bestaat, ten eenemale vervalt. Hamilton-Smith zelf maakt (1. o. p. 113) van de groote 
(^) Hij verbetert bij die gelegenheid de in het aanbalen der figuur begane fout, maar maakt er op nieuw eene, 
door in plaats van naar regel 21 , bl. 41 , tot regel 43 van die bladzijde te verwijzen. 
(f) Over Cervus Duvaucelii van Bengalen (G. Cuv. 1. c. bl. 505, PI. XXXIX, fig. 6, 7 en 8), laat zich niets 
beslissen, vermits deze soort slechts naar eenige afbeeldingen van horens is voorgesteld, welke blijkbaar alle drie 
misgroeid zijn, en derhalve geene vaste kenmerken tot behoorlijke vestiging eener zelfstandige soort opleveren. 
