215 
overeenkomst tusschen Cervus Aristotelis en C. equinus gewag, meenende hij, dat beide met der tijd, 
misschien wel slechts als twee verscheidenheden van eene en dezelfde soort zouden kunnen beschouwd 
worden, vermits het eenige onderscheid, dat Cervus Aristotelis oplevert, in de donkere kleur van de 
achterzijde der billen gelegen is. De individuële afwijkingen, door ons bij onderscheidene C. equini 
van Sumatra waargenomen, waar somtijds ook de lichte vlek der billen ontbreekt, nopen ons, het be- 
doelde, aan een enkel voorwerp ontleende kenmerk, niet als toereikende tot het vormen eener eigene 
soort te beschouwen, en wel te minder, omdat het door Fr. Cuvier, in zijne Mammifères afgebeelde 
zwarte hert van Bengalen of C. hippelaphus, het gewone kenmerk van C. equinus, de lichtkleurige 
billen namelijk, insgelijks bezit. 
Het blijkt uit deze opgaven, hoeveel er nog te onderzoeken valt, alvorens de natuurlijke geschiedenis 
der groote hertensoorten van het Indische vasteland, als behoorlijk opgehelderd mag aangemerkt wor- 
den, en wij vertrouwen, den geleerden, welke gelegenheid hebben, deze dieren in hunnen natuurstaat 
te kunnen gadeslaan, door onze beschrijvingen en afbeeldingen der soorten van den Indischen Archipel, 
belangrijke hulpmiddelen aan de hand te geven, ten einde de herten dier verschillende streken met 
meer naauwkeurigheid en vollediger te kunnen vergelijken, dan tot hiertoe heeft plaats gehad. 
De Cervus equinus is de grootste van alle hertensoorten des Indischen Archipels, en komt in was- 
dom ten naastebij met het gewone hert van Europa overeen. De geheele lengte van een vrij oud 
mannetje, gemeten van den snuit tot aan den wortel des staarts, bedraagt l"\90; de hoogte omstreeks 
I“,15. Het wijfje blijft, even als bij de meeste herten, steeds kleiner, dan het mannetje. 
De horens zijn slechts weinig, op zijn hoogst een derde langer, dan de kop, krachtig, met vele 
meer of min groote gekorrelde of geparelde oneffenheden bedekt, donker roodachtig bruin van kleur, 
aan de punten geelachtig. De steel (rozenstok) verheft zich weinig boven den schedel en is sterker, 
dan gewoonlijk, naar achteren gerigt, waardoor ook de horens tot aan de verdeeling der twee 
bovenste takken, bijkans lijnregt met de bovenvlakte des kops liggen. De horens zijn ook minder 
buitenwaarts gegroeid, dan bij de meeste overige herten, en hun grootste afstand van elkander is ge- 
woonlijk kleiner, dan de lengte van den kop. De bovenste of hoofdtak is met de punt een weinig naar 
binnen gerigt, en zijne lengte bedraagt omstreeks een derde, nu iets meer, dan iets minder, van de 
geheele lengte der horens. De tweede tak, van boven af, is gewoonlijk een derde korter, dan de 
bovenste, en tamelijk sterk schuins naar achteren gekeerd. De benedenste, of zich nabij den wortel 
bevindende tak evenaart in lengte meestal de bovenste; hij is een weinig op-, en zijne punt gewoonlijk 
binnenwaarts gekromd. Ofschoon deze karakterschets nu wel op de meeste geweijen kan worden toege- 
past, vindt men er niet te min ook vele, welke, hetzij ten gevolge van zekere levenstijdperken, der meer 
of minder gevorderde ontwikkeling, uithoofde van bijzondere afwijkingen, of ook door onregelmatigen 
groei, zeer van den gewonen vorm verschillen. Somtijds, bij voorbeeld, zijn de horens naar evenredig- 
heid zeer dun en hunne takken kort: van zoodanige geweijen kunnen de, door G. Cuvier onder den 
naam van C. Aristotelis afgebeelde, en ook de, door Hamilton-Smith van C. equinus gegevene leekening 
ten bewijze verstrekken. Bij anderen zijn de horens krachtig, doch de takken zeer kort: een voorwerp 
