216 
van dien aard verloont onze PI. 45, fig. 9. Andere horens wederom, gelijk van het voorwerp (fig. 10, 
derzelfde plaat) van Borneo, zijn buitengewoon ineengedrongen, kraehtig en overal sterk gekorreld j de 
heide bovenste lakken zijn van gelijke lengte, en de punt van den ondersten is sterk naar binnen gekromd. 
Weêr anderen (PI. 45, fig. 11), van Sumatra afkomstig, toonen klaarblijkelijk, dat hunne afwijkende 
gedaante aan eenen onregelraatigen groei te wijten is, zijnde de horen zelf sterk naar buiten gebogen, 
terwijl de bovenste voor- of hoofdtak, welke geheel buitenwaarts gaat, plat en in drie korte punten 
verdeeld is. Dat, even als bij alle herten, de eerste horens slechts uit eenvoudige punten {dagues) 
bestaan, is reeds door G. Cuvier (Oss. foss. IV, PI. V, hg. 30) aangeteekend. 
De schedel (PI. 45, fig. 7, 8) der onderhavige soort is vrij smal en lang; het voorhoofd loopt in eene 
regte lijn tot op de kruin voort, en de traanholten zijn zeer diep en langwerpig. De hoektanden zijn bij 
het mannetje grooter en zwaarder, dan bij het wijfje. 
Het hair dezer soort is zeer stug, aan den romp langer, dan aan de pooten en den kop, en aan den 
hals langer, dan aan alle overige deelen. Als eene bijzonderheid moeten wij doen opmerken, dat bij 
de meeste onzer voorwerpen, onverschillig mannetjes of wijfjes, aan het onderste gedeelte van den hals, 
digt bij de borst, eene zeer groote, ovale, kale plek gevonden wordt, waarschijnlijk door het afschuren 
der haren te weeg gebragt. 
De hoofdkleur van den mannelijken C. equinus is fraai donker bruin, hetwelk op den hals in het zwart- 
bruine overgaat, maar aan veelvuldige bijzondere afwijkingen is onderworpen, aangezien deze kleur nu eens 
helderder, dan weder donkerder is, en zelfs wel eens zulk een’ donkeren tint aanneemt, dat het dier, in de 
verte gezien, veeleer zwart, dan van eene bruine kleur schijnt te zijn. De onderste helft der pooten, hunne 
binnenzijde en de geheele voorzijde der achterpooten zijn lichter, meestal vaal bruinachtig geel van kleur. 
Omstreeks de achterzijde der billen gaat de hoofdkleur gewoonlijk in een, meer of min vurig, roodachtig 
geel-bruin over, waarin ook de onderzijde van den staart, somtijds echter niet of wel zeer flaauw deelt. 
De korte, maar zeer dikke kwast van den staart is gitzwart. De bovenlip, de voorste helft der onderlip, 
de lange haren langs de binnenranden der ooren, van den wortel tot over hunne helft, alsook de onder- 
buik, zijn wit van kleur. De achterzijden van den neus zijn met eene zwarte vlek geteekend. 
Het wijfje stemt, ten opzigte der kleuren en derzelver verdeeling, volmaakt met het mannetje overeen; 
maar de jongen zijn gew'oonlijk lichter, en hunne verschillende kleuren minder scherp begrensd, dan 
die der ouden. Witte vlekken op het ligchaam hebben wij bij hen niet waargenomen; maar wij moeten 
aanmerken, dat ons jongste voorwerp, van Borneo afkomstig, reeds bijkans de grootte van eene half 
volwassene ree bereikt had. 
Wij hebben deze hertensoort op onderscheidene plaatsen van Sumatra en Borneo waargenomen: op 
het eerstgenoemde eiland zoowel in vlakke kust- als in bergwouden, tot op eene hoogte van ruim 2000 
voet boven het zeevlak; doch op Borneo eeniglijk en alleen in de met hoog bosch bedekte lage en vlakke 
streken. Overal echter vonden wij haar slechts in gering aantal en schier altijd alleen, nooit bij troepen. 
