225 
weinig schuw waren. Zij behoorden aan den inlandschen Regent van het distrikt Toeban, hadden, 
gelijk men ons zeide, reeds onderscheidene jaren daar geleefd en zich in dien staat voortgeplant. Zij 
liepen altijd in een’ kleinen troep bij elkander, hadden vrij hooge, bolle ruggen en de ruglijn daalde, van 
het achterdeel naar de schoft toe, eenigzins af. Bij het oude mannetje hadden de nieuwe horens zich 
nog niet volkomen ontwikkeld. — Na ons vertrek uit Indië, is door den Heer Diard een togt naar de 
Baviaan s-eilanden gedaan en zijn bij die gelegenheid door hem een aantal huiden en geraamten van de 
onderhavige kleine hertensoort verzameld, welke zich thans in het bezit van ’s Rijks-Museura van Natuur- 
lijke Historie te Leiden bevinden en tot het ontwerpen van de hier medegedeelde beschrijving gediend 
hebben. 
IV. CERVUS MUNTJVC. 
Deze reeachtige soort is reeds zoo dikwerf beschreven en afgebeeld, dat wij het overbodig achten, 
daar andermaal toe over te gaan , te meer daar zij , als een der gemeenste en langst bekende Indische 
herten, in alle grootere en zelfs in vele kleine verzamelingen van Europa wordt aangetroffen. 
Verscheidene schrijvers, vooral de Blainville en Hamilton-Smith, hebben gemeend, tusschen de voor- 
werpen van verschillende landstreken, welke dit hert bewoont, eenig soortelijk onderscheid te vinden 3 
maar het blijkt uit hunne eigene opgaven en wordt door onze waarnemingen gestaafd, dat de door 
hen opgegevene kenmerken eeniglijk op individuele afwijkingen, in de gedaante der horens en de kleur 
der haren, berusten. Diergelijke afwijkingen zijn niet zelden bij deze soort. De stelen of rozenstokken, 
op welke de horens zitten, zijn bij haar somtijds een weinig langer, somtijds korter, dan gewoonlijk. 
De punt der horens is dikwerf naar binnen gekromd; bij sommige voorwerpen echter is deze kromme 
punt naar achteren gerigt. Wat de kleur der vacht betreft: deze is meestal donker roodachtig bruin, 
maar gaat ook niet zelden in het geelachtig bruine over, en men vindt zelfs zeer bleeke voorwer- 
pen, van geheel vaal bruine kleur. Deze verscheidenheden zijn echter, naarmate der verschillende 
woonplaatsen van dit hert, geenszins standvastig, en kunnen derhalve niet anders dan als individueel, 
en bijgevolg als toevallig beschouwd worden. 
Het zijn deze redenen, welke ons nopen, geene der onderscheidene, met eigene namen bestempelde 
ondersoorten voor wezentlijk te houden, maar de volgende synonimen, enkel als tot den Cervus muntjac 
betrekking hebbende, aan te teekenen, bepalende wij ons echter daarbij slechts tot de voornaamste 
beschrijvingen en afbeeldingen; terwijl men de meer uitvoerige opgaven dienaangaande bij Fischer, 
Syn. Mamm. p. 454 en 622, kan nazien. 
Tot den C. muntjac rekenen wij, met Horsfield, Cervus moschatus, Blainville, Bullet. philom. 
1816, p. 77, van welke gewaande soort de schedel bij Schreber, Tab. CCLIV, B. fig. 1, is afgebeeld. 
Voorts Cervus subcornutus, Blainville 1. c., op eenen schedel gegrond, bij welken de bovenste punt 
der horens naar achteren gebogen was. — Afbeeldingen en beschrijvingen des schedels en der horens 
van deze zoogenaamde Indische ree, vindt men bij G. Cuvier, Ossem. foss. IV, p. 49 en volg., PI. V, 
fig. 48 (schedel) en PI. III, fig. 50 tot 53 (horens). Afbeeldingen van het dier bij Horsfield, Zool. 
Mammalia. 57 
