bepaalden grondvorm afwijken, stemmen ook met betrekking tot hunne grootte, welke omstreeks die 
van den spreeuw is, met elkander overeen, en twee soorten sleehts, Pitta strepitans en gigas, on- 
derscheiden zich van de overigen door hare meerdere grootte. Bij de meeste soorten hebben het 
mannetje en het wijfje volmaakt dezelfde kleuren, makende, onder de bekende soorten, Pitta cyanura 
daaromtrent eene uitzondering, van welke het wijfje minder fraai gekleurd is, den blaauwen halskraag 
mist en, in stede van zwart, eenen bruin-gelen kop heeft. Omtrent hare levenswijze is tot nu slechts 
zeer weinig bekend; en zelfs vindt men bij de natuurkundige schrijvers, betrekkelijk hare woonplaatsen, 
nog ten deele zeer onjuiste opgaven, hetwelk ons heeft doen besluiten, hier eene volledige optelling te 
geven van alle, in den Indischen Archipel levende soorten. 
Deze vogelen sluiten zich ten opzigte hunner zeden en leefwijze het naast aan die kortstaartige lijster- 
soorten aan, welke H. Boie onder den geslachtsnaam Geokichla van de eigenlijke Turdi heeft afgeschei- 
den. Even als deze, van welke Turdus citrinus als typus kan worden beschouwd, zijn ook de Pittae 
eenzaam en stil levende vogels, die geen eigenlijk gezang hebben, zich in alle tijdperken van het jaar, 
somtijds alleen en somtijds paarswijze vertoonen, en hun verblijf meest altijd op of nabij den grond kiezen. 
Zij houden zich doorgaans in wilde of afgelegene boschrijke streken op; eenige bewonen bij voorkeur de 
bergen; andere de lage vlakten; nergens echter worden zij in groot aantal waargenomen; integendeel 
verschijnen zij overal als het ware verstrooid, en dus slechts in geringe hoeveelheid. 
Omtrent hunne eijeren en de wijs, waarop zij hunne nesten bouwen, schijnen deze vogelen veel 
overeenkomst met elkander te hebben, en wij verwijzen derhalve onze lezers op hetgene wij dienaan- 
gaande over Pitta cyanura zullen zeggen, welke soort door ons het menigvuldigst is waargenomen en 
ook verreweg het meest in de verzamelingen voorkomt. 
I. PITTA CYANURA. 
Deze soort, welke tot heden slechts op Java werd aangetroffen, is bij de Sundanezen in het westelijke 
gedeelte des eilands bekend onder den naam van Manoek Paok, terwijl zij volgens D’’. Horsfield in 
de oostelijke streken, bij de eigenlijke Javanen Punglor heet. De eerst vermelde benaming is ontleend 
van haar geschreeuw, dat uit een tamelijk luid en diep fluitend, twee syllabig geroep bestaat, hetwelk 
de mannetjes, bij kortere of langere tusschenpoozen, voornamelijk in den morgenstond, dikwerf laten 
hooren. 
Daar deze soort reeds in onderscheidene ornithologische werken beschreven is, en zich buitendien in 
Buffon’s Planches enluminées (Tab. 355) eene vrij goede afbeelding van dezelve bevindt, zullen wij 
hief- alleen eenige aanteekeningen mededeelen aangaande de grootte en kleur van zoodanige deelen, welke 
doop ons bij een versch geschoten voorwerp zijn onderzocht, en bij gedroogde huiden niet zoo wel kunnen 
worden nagegaan. Oud mannetje : geheele lengte 0,22, waarvan de wigvormige staart 0,065 inneemt. 
Dé staart strekt zich over de zamengelegde vleugels 0,041 uit. Vleugelwijdte 0,377 ; lengte derzelve 
van den carpus tot aan de punt 0,1 ; lengte van den bek, gemeten van den mondhoek tot aan de punt 
. V. ^ ' 
