6 
aJs ccn tamelyk breede band vertoont. De gele kleur, M elke van de neusgaten af aan, boven het oog 
als een band heenloopt, breidt zich over den geheelen nek uit, en neemt hier allengskens eenen vurig 
rood-gelen tint aan. De breede door het oog gaande en aan weêrszijde puntig toeloopende, zwarte 
streep, strekt zich bij Pitta Doschii niet zoo verre naar achteren uit, als bij P. cyanura. Hetzelfde kan 
worden aangemerkt omtrent de geelachtige witte kleur der keel, welke bij onze soort aan de zijden een^ 
zeer donkeren tint aanneemt. De geheele rug tot op de dekvederen der vleugelen is donker omber- 
bruin en zelfs een weinig naar het rood-bruine trekkende. De slagpennen der vleugelen zijn donker 
bruin-zwart, de middelste met eene witte langwerpige vlek, welke met de groote, onregelmatige witte 
vlekken der groote dekvederen van de vleugelen eene meer of minder regelmatige heldere teekening 
vormt. Aan de binnenzijde der vleugelen wordt de bruin-zwarte kleur iets lichter, en bij de schouders 
vertoonen zich eenige witte vederen. De onderlinge verhouding der slagpennen, ten opzigte harer 
lengte, is omstreeks dezelfde als bij de overige soorten, met uitzondering van P. strepitans, cyanoptera, 
irena, brachyura en gigas: de eerste namelijk is verreweg korter dan de anderen j de tweede daaren- 
tegen is veel langer* de derde en vierde zijn de langste en bijna van dezelfde grootte j terwijl van de 
vijfde pen af, weder eene vermindering van lengte te bespeuren is. De, in vergelijking met de overige 
soorten — behalve P. cyanura — tamelijk lange staart loopt zeer wigvormig toe en is van onderen 
zwart, doch van boven daarentegen, even als de andere dekvederen, fraai donker kobalt-blaauw. 
Dezelfde kleur, of liever een donker smalt-blaauw, prijkt over het gansche ondergedeelte des ligchaams, 
ofschoon zij aan den onderbuik haren schoonen glans verliest en allengskens in het zwart-blaauwe 
overgaat, door welke kleur de daar onder liggende witachtige vederen volkomen bedekt worden. De 
scheenbeenen hebben denzelfden tint. Naar voren neemt het blaauw daarentegen in kracht toe en 
wordt op de borst door smalle zwarte, dwarse boogvormige strepen afgebroken, van welke de voorste, 
in den vorm van eenen halskraag tegen het geel der keel aanstoot. Deze zwarte dwarsstrepen rijzen 
boogvormig langs de zijden der borst naar de hoogte en wisselen daar met gelijksoortige blaauwe en 
vuur-roode strepen af, welke laatste zich naar het midden der borst langzamerhand verliezen. 
Daar ons deze vogel niet in versch gedooden staat ter hand gekomen is, kunnen wij hier ook niets 
omtrent de kleur zijner pooten of oogen mededeelen. 
Het eenige individu, door ons van dezen vogel gezien, is geschoten in het zuid-oostelijk gedeelte van 
Sumatra en bevindt zich thans in het Museum alhier. Zijn geslacht is ons onbekend. 
III. PITTA VENÜSTA. 
Van dezen sierlijken vogel hebben wij slechts weinige individuen bekomen en wel in het hooge, 
oorspronkelijke woud, dat de zuid-oostelijke hellingen van de vulkanische bergen Singalang en Tendike 
en het wijd uitgestrekte dal, door welk de rivier Anee stroomt, als eene ontzettende wildernis overdekt. 
Het is naar een dezer exemplaren, die op eene hoogte van ruim 500 N. E. boven de zee geschoten 
zijn, en wel naar een wijfje, dat de afbeelding en beschrijving in Temminck’s Planches coloriées 
(590), zijn ontworpen. Deze soort heeft eene vrij groote overeenkomst met de in het zoo even genoemde 
