7 
werk afgebeelde P. granatina van Borneo. Minder fraai van klenren echter dan deze laatstgemelde soort, 
is zij gemakkelijk te onderscheiden, doordien haar staart langer en niet hlaauw van kleur is en dat hare 
vederen veel weeker en zachter zijn, dan die van P. granatina, welke ten opzigte van hare harde, schuh- 
achtige, metalliek glanzige vederen, alle andere soorten in schoonheid overtreft. Behalve deze onder- 
scheidingsteekenen, wijkt onze Sumatrasche soort nog daardoor af, dat hij haar het rood op het achter- 
hoofd en den nek geheel en al onthreekt; dat van het hlaauw op de vleugels slechts een flaauw spoor 
is te zien; dat de purper-hlaauwe glans op den rug, den hals en de horst insgelijks ontbreekt, vermits 
deze deelen eenen donker bruinen, naar het roode trekkenden tint hebben; en eindelijk, dat het rood 
van den buik bij P. venusta veel hooger langs de borst opklimt, dan bij P. granatina. Daar van de laatst- 
genoemde soort slechts één exemplaar bekend is, weten wij niet, of de beide geslachten, gelijk dit 
meestal bij de Pittae en ook bij P. venusta het geval is, in kleur met elkander overeenstemmen. De 
jonge vogel — een wijfje — onderscheidt zich van de ouden door zijne helderder kleuren. Het rood 
vertoont zich alleen aan den onderbuik en is zeer bleek, ofschoon er reeds enkele donkere vederen 
beginnen door te komen. Van het blaauw op de vleugels is niet het minste spoor te zien; de blaauwe 
streep boven het oog eindelijk, is zoo met bruin geschakeerd, dat zij ter naauwernood boven de grond- 
kleur uitsteekt. Bij den ouden vogel is in het leven de iris van het oog bruin, de bek zwart, de mond- 
holte benevens de tong menie-rood en de pooten zijn sterk loodkleurig. 
Deze vogel leeft, even als alle zijne geslachts verwanten, meest op de aarde, waar hij onder de dorre 
bladeren en tusschen het mos zijn voedsel zoekt, bestaande uit allerlei kleine kevers, wormen en der- 
gelijken; slechts zelden zagen wij hem op eenen struik, meermalen echter op oude, gevelde boom- 
stammen zitten. 
Op den mei 1834 vond een onzer jagers in een dal nabij de beek Singalang, een nest met twee 
eijeren van dezen vogel. Hetzelve stond naauwelijks eenige voeten boven den grond tusschen de 
bladeren eener Orehidea, die op eenen ouden omgevallen boomstam tierde, en had groote over- 
eenkomst met het nest van P. cyanura. Het was uit dorre bladeren, fijne wortelen, mos, rotting- 
vezelen, bamboes en andere soortgelijke zachte bouwstoffen, die los en onregelmatig door elkander lagen, 
te zamengesteld. Van binnen was het grootendeels met drooge boombladeren gevoerd. Aan den 
buitenwand gemeten, heeft het omstreeks 0,20 Ned. el middellijn, en daarbij eene diepte van 0,095. 
De eijeren, insgelijks met die van P. cyanura ten opzigte der grootte en gedaante overeenstemmende, 
zijn eenkleurig zuiver wit, zonder eenig teeken van vlakken of spatten. 
IV. PITTA CYANOPTERA. 
)/ 
A Deze soort, vroeger door Buffon (PI. enl. 257), later door den Heer Temminck (PI. col. 218) afge- 
beeld, werd door den eenen als van de Molukken, door den anderen als van Java en Borneo afkomstig, 
opgegeven. Beide opgaven echter zijn onjuist, daar deze vogel tot heden op geen dier eilanden gevonden 
is. Wij hebben hem nergens dan op Sumatra, en daar alleen in lage vlakke streken aangetroffen. 
Tot deze behooren het uitgebreide en voor een groot gedeelte met bosch en wildernis bedekte, aluviale 
