17 
10. ) PiTTA IKEMA. S. Müller, Brèvc irène, Pitta elegans, ïemm. PI. col. 591. — Geheele lengte 
0“20j vleugels 0“ 118, staart 0“,045, voetwortel 0“042, bek 0“,031. Derde slagpen sleehts 
onmerkbaar langer, dan de tweede en vierde; de eerste 0“,008 korter, dan de derde. Kop van boven 
en aan de zijden, tot verre in den nek, alsmede de keel zwart. Boven op den kop, aan elke zijde eene 
witachtig groen-gele, van de neusgaten uitgaande streep in de lengte. Onderdeden van den vogel 
vuil bleek okergeel. Onderborst en bovenbuik in het midden donkerrood; onderbuik en onderste dek- 
vederen des staarts licht rood. Bovenzijde van den vogel hoog olijfgroen. Staartpennen zwart, van 
boven aan de punt groen. Bovenste dekvederen des staarts en kleine vleugeldekvederen witachtig kobalt- 
blaauw. Groote slagpennen zwart; tegen de punten, naar buiten, in het vaalbruine. De eerste zeven, 
aan het einde van het eerste derde harer lengte, met witte vlekken, die op de derde tot de zesde eenen 
meer of min volmaakten dwarsband vormen. — Schijnt uitsluitend aan het eiland Timor en de naburige 
kleine eilanden eigen te zijn. 
11. ) PiTTA CYAM«ïP'i'ERA , Temm. PI. col. 218. — Geheele lengte 0“,205; vleugels 0“,12, staart 
0“,04, voetwortel 0“,04, bek 0“,031. Tweede, derde en vierde slagpen bijkans van gelijke lengte; 
de eerste 0“,01 korter, dan de tweede. Bek, van eene bruinachtige, in het zwart trekkende hoornkleur. 
Kin en kop aan de zijden, tot in den nek, zwart; van boven vuil roestkleurig, in het midden met eene 
zwaarte streep. Keel witaehtig. Hoofdkleur der onderdeelen van den vogel vuil okergeel, welke kleur 
zich rondom den nek als eene halskraag uitstrekt. Bovenbuik in het midden, onderbuik en onderste 
dekvederen des staarts rood. Bovendeelen van den vogel groen. Dekvederen der vleugels en bovenste 
dekvederen des staarts kobaltblaauw. Staartpennen zwart, van boven aan de punt blaauwachtig. Groote 
slagpennen zwartachtig; in het midden met eenen, bijkans de helft harer lengte innemenden, witten 
band, welke zieh op de vijf achterste pennen zoodanig verbreedt, dat het zwart op de uiterste punt der 
vederen daardoor verdrongen wordt. — Bewoont het eiland Sumatra. 
12. ) Pitta BRACHViriïA^ Temm. Merle de Bengale, BufFon, PI. enl. 258; Corvus braehyurus, 
Gmelin, p. 375. — Geheele lengte 0™,185; vleugels 0“,107, staart 0”,04, voetwortel 0“,04, bek 0™,028. 
Tweede en derde slagpen van gelijke lengte; eerste 0“,008 korter, dan de tweede. Bek, van eene 
geelaehtige hoornkleur, aan de zijden in het bruinachtige. De zeven eerste groote slagpennen zwart, aan 
de punt bruinachtig grijs met wit, aan het einde van het eerste derde harer lengte met eenen witten 
dwarsband. De kleuren voor het overige ongeveer als bij Pitta eyanoptera, met die wijziging, dat het 
blaauw der vleugels tot de kleine dekvederen beperkt en, even als het blaauw der bovenste staart- 
dekvederen, veel lichter is en in het witte trekt; dat zich het zwart des kops niet tot over de kin uitstrekt, 
en dat het geel-bruin des bovenkops aan de zijden met eene blaauwachtig witte streep bezoomd is. — 
Bewoont het vasteland van Indië. 
13. ) Pitta vicfwiesii. Gould, Birds of Austr. (Plaat zonder nommer). Pitta hrachyura Vigors, 
Linn. Trans. XV, p. 218. — Het naastverwant aan Pitta hrachyura, maar een weinig grooter; de 
kop, behalve de, blaauwachtig witte streep aan de zijden en van boven, geheel zwart; het blaauw op 
het uropygium, van de punt des staarts en op de kleine dekvederen der vleugels veel bleeker. Het rood 
Aves. 5 
