26 
Le Vaillant, in zijn hoven aangehaald werk, en de Heer Temminek, in zijne Planches coloriées, 
hehhen omtrent den aard en de levenswijze der neushoornvogels reeds onderseheidene herigten mede- 
gedeeld. Daar geen van heide deze vermaarde beoefenaars der Ornithologie, eehter de in Indië levende 
soorten ooit in haren natuurstaat gadegeslagen hehhen, kunnen hunne herigten natuurlijk niet in alle 
opzigten naauwkeurig en volledig zijn. 
Dat de Indisehe soorten zieh voornamelijk met vruehten voeden, is reeds door den Heer Temminek, 
volgens ontvangene opmerking van den Hoogleeraar Reinwardt, ter teregtwijzing van hetgeen dien- 
aangaande door Le Vaillant werd geopperd, vermeld geworden. Hoe zouden ook deze logge vogels, 
wier trage vlugt geene de minste behendigheid vertoont, maar, altijd regtuit, in eenen regelmatigen 
wiekslag bestaat, welks geruisch op verren afstand hoorbaar is, met goed gevolg jagt kunnen maken 
op kleine zoogdieren en hagedissen, gelijk Le Vaillant vooronderstelde? en waar zouden zij in de groote 
bossehen, hun door de natuur ten verblijve aangewezen, de kikvorsehen en het aas vinden? Het is 
waar, dat niet alle soorten uitsluitend de afgelegene hooge wouden bewonen; men ontmoet er eenige 
weinigen, somtijds zelfs in bewoonde, maar toeh altijd in min of meer wilde, zeer boomrijke en 
daarbij sehraal bevolkte streken. Op de aarde zetten zij zich bijna nooit neder; maar zij houden zich 
bij voorkeur in de kroonen der hooge hoornen op, waar zij gemeenlijk de groote takken tot rustplaats 
kiezen. Zij zitten zeer laag op de pooten, den hals geheel inééngetrokken, het ligchaam van voren 
slechts in geringe mate boven de horizontale lijn opgerigt, doch de staart steeds nederhangende. In 
deze stelling van rust verblijven zij dikwerf geruimen tijd, hunne aanwezigheid evenwel verradende 
door een luid geschreeuw, hetwelk zij nu en dan laten hooren. Zij zijn over het geheel schuw van aard 
en zeer voorzigtig. De meesten vertoonen zich het geheele jaar door bij paren, en alleen kort na den 
broeitijd ontwaart men hen gewoonlijk in kleine troepen van 4 tot 8 of 10 individuen bij elkander. Deze 
troepen bestaan echter meestentijds öf alleen uit jonge vogels, óf uit eene enkele familie van ouden met 
hunne jongen, welker getal zelden meer dan twee bedraagt. Zij nestelen in de gaten van groote 
hoornen en in de holen van hooge, ontoegankelijke rotsen. — Het wijfje is doorgaans eenigzins kleiner 
dan het mannetje. 
Wij vinden het gepast, hier nog eenige nadere bijdragen te laten volgen tot de meer naauwkeurige 
kennis van die soorten dezer vogels, welke wij gelegenheid hebben gehad, in de natuur waar te nemen. — 
Omtrent het geschiedkundige dezer soorten, hare synonimen enzv. verwijzen wij tot het hiervoren door 
ons opgegevene en voorts tot de Planches coloriées, genre Calao, en tot de, later in hetzelfde werk 
verschenen: Addition a Varticle du genre Calao. 
I. BUCEROS RHINOCEROS. 
De op de groote Sunda-eilanden waargenomene en door ons, in het algemeen overzigt aangeduide 
drie rassen van deze soort, stemmen, zoowel wat de kleur der oogen, des heks en van de pooten betreft, 
als ten opzigte hunner levenswijze en het geluid, dat zij voortbrengen, volkomen met elkander overeen. 
De iris is bij het oude mannetje fraai kers- of lakrood, bij het wijfje daarentegen witachtig. Het laatste 
