27 
heeft voorts gewoonlijk olijfgroene of groenachtig gele poolen, terwijl die bij het mannetje meest blaauw- 
achtig graauw of loodkleurig zijn. Nagels, graauw met zwarte punten. Bek wit, doch ter zijde aan den 
wortel zwart en een gedeelte van den bovensnavel, even als de hoorn, oranjekleurig, trekkende dezelve 
in het midden naar het bloedroode en hebbende langs zijnen benedenrand eene zwarte streep, gelijk 
ook de achterkant zwart is. Oogleden insgelijks zwart. Geheele lengte van een oud mannetje 1 meter, 
waarvan de staart 0™,338 inneemt; vleugelbreedte 1'",72. 
Deze soort leeft het geheele jaar door gepaard, en men ziet er zelden meer dan twee te zamen, welke 
elkander trouw vergezellen. Zoodra de een den ander’ uit het oog verliest, schijnen zij elkaar door 
een zwaar, nu eens slechts éénsylbig luidend: hok — hok enzv., óf door denzelfden klank telkens 
tweemaal te herhalen: hokhok — hokhok enzv. te roepen. Dit luid geschreeuw zetten zij soms uren 
achtereen onafgebroken voort, het meest des morgens en des avonds, en dan vooral met veel drift, 
wanneer op eenigen afstand twee mannetjes elkander antwoorden, of een ongepaard mannetje eene 
gezellin zoekt. Onder zulke omstandigheden kan men hen, door dat geschreeuw naauwkeurig na te 
bootsen, zeer uit de verte tot zich lokken. Anders is deze vogel zeer schuw, en ziet men hem meest 
altoos hoog op groote hoornen zitten, of op de toppen van steile rotsen, wanneer deze geheele bergen 
vormen en hunne punten torenachtig boven de boomen uitsteken, gelijk zulks met den ouden mijnberg 
Parang, in de Preanger-Regentschappen op Java, het geval is. — Van den eenen berg naar den ande- 
ren trekkende, vliegt deze neushoornvogel steeds hoog, en maakt hij een sterk geruisch met de vleugels. 
Zijn eigenlijk verblijf zijn de groote bergbosschen, die hij tot op ruim 5000 voet hoogte boven de zee 
bewoont. Somwijlen echter vindt men hem ook in vlakke streken, gelijk ons, bepaaldelijk het kleine ras 
van Borneo, in de zuidelijke gedeelten van dit eiland, gedurende onze vaart op de rivier Doeson, meer dan 
eens is voorgekomen. Maar ook het Javaansche en Sumatraansche ras is door ons nu en dan in de vlakke 
kustbosschen opgemerkt, — Het voedsel van den Buceros rhinoceros bestaat in allerlei wilde vruchten, 
voornamelijk vijgen, zoo als de Fieus pubinervis, politoria, subracemosa, nivea, cerasiformis, ainpelas, 
infectoria enzv. Ook op de vruchten eener soort van Sideroxylon en op die van onderscheidene Elaeocarpi 
zagen wij hem vaak azen. — Zijn nest maakt hij in boomholen. Het wijfje legt, gelijk ons door vele 
inlanders verzekerd is, twee witte eijeren, die aan weêrskanten vrij stomp van vorm zijn. De Sundanezen 
op Java noemen hem Rangkong , welke naam aan zijn geschreeuw is ontleend, wanneer hetzelve, onder 
zekere omstandigheden en op zekeren afstand, gehoord wordt. Bij de Maleijers aan de westkust van 
Sumalra heet hij Anggang (*) danto, terwijl hem de Banjerezen op Borneo enkel onder den naam van 
Anggang, en de Dajakkers, in het zuidelijke gedeelte van dit eiland, onder dien van Tingang kennen. 
II. BUCEROS BICORNIS. 
Deze, alleen op Sumatra door ons gevondene soort, voert bij de Maleijers aan de westkust van dit 
eiland, den zonderlingen naam van Anggang papan (■f'). Zij is daar niet zeer menigvuldig, en wij 
Anggang (^£cl) is de algemeene naam voor de onderscheidene groote soorten van neushoornvogels. 
(•f) Papan (^U) beteekent: plank. Deze bijnaam is waarschijnlijk aan dien vogel gegeven, wegens de twee 
dunne bladen, welke zich ter weerszijden, aan het voorste gedeelte van zijn’ hoorn, als planken verloonen. 
