31 
gelijk bij het mannetje, met dit onderseheid alleen, dat de aehterhelft van de drie achterste helmplooijen, 
even als de bek ter zijde aan den wortel, rood-bruin was. De geheele lengte van een der mannetjes 
bedroeg 0“,966, waarvan de staart er 0®,265 innam j vleugelbreedte 1"’,458. Wijfje: geheele lengte 
0”*,78, van welke de staart 0"",25 j vleugelbreedte 1“,285. — Deze soort, welke de voorgaande, als ware 
het, in de oostelijke streken van den Indisehen Arehipel vertegenwoordigt en, tot nog toe, uit dat 
afgelegen gewest de eenige met zekerheid bekende van haar geslacht is, namen wij, gedurende ons 
verblijf te Amboina, in het jaar 1828, meermalen op dit eiland waar, terwijl ons ook een exemplaar 
van Ceram werd toegezonden, en wij er later drie aan de westkust van Nieuw-Guinea verzamelden. 
Op laatstgemeld eiland hebben wij intusschen dezen neushoornvogel alleen in de meer noordelijke, 
bergachtige gedeelten aangetroffen, terwijl hij ons in de uitgestrekte vlakke bosschen, bezuiden de 
4° Z. breedte nooit is voorgekomen. In de baai Lobo (op 3° 39' Z. breedte) was hij in het hooge 
bosch niet zeldzaam, ofschoon wij ons te vergeefs een tijdlang alle mogelijke moeite gegeven hebben, er 
een’ in ons bezit te krijgen. Op zekeren dag echter, ontwaarden wij, toevallig, aan de helling van den 
berg Lamantsjieri, een’ grooten, met rijpe vruchten beladen vijgenboom, in welken eenige dezer vogels 
gezeten waren j na ons verborgen en hen met groote omzigtigheid beloerd te hebben, mogt het ons 
eindelijk gelukken, er drie van te schieten. Behalve op deze vijgen, zagen wij hem ook op eene wilde 
soort van djamboe azen, alsmede op de vruchten eener Aglaia en op onderscheidene soorten van mus- 
kaatnoten. Valentyn (Oud en Nieuw Oost-Indiën, D. 3, bl. 302 en vervolg.) verhaalt reeds, dat 
deze zoogenaamde jaar-vogel op de Ambonsche eilanden mede bijdraagt tot de verspreiding van allerlei 
gewassen met harde zaden j als zijnde hij niet slechts graag naar de vruchten eener soort van Waringin (*) 
(Ficus), maar ook naar die des gamoeto-palms, der kanari- en nootmuskaatboomen en naar meer anderen, 
die door hem steeds geheel verslonden, doch van welke alleen de zachte buitendcelen in zijne maag 
verteerd worden. Zijne vlugt en geschreeuw zijn volkomen gelijk aan die van Buc. plicatus. De 
Papoea’s, in de omstreken der baai Lobo, noemen hem Wama. — Op de eilanden Waigiou en Rawak 
is deze neushoornvogel door La Billardière en andere Fransche reizigers waargenomen, en door den 
Heer Forsten op het eiland Gilolo, blijkens een van dezen, onlangs overledenen reiziger, bij het Museum 
te Leiden ontvangen voorwerp. 
X. BUCEROS CORRUGATÜS. 
De Heer Diard vond deze soort te Malakka en aan de westkust van Borneo, terwijl zij ons eenmaal, 
aan de zuidwestkust van Sumatra, in het vlakke strandbosch bij Indrapoera, in handen viel. Deze laatste 
was een mannetje, welks iris rood-bruin, de naakte huid om de oogen licht blaauwachtig, en zijn 
(^) Rumphius (Herb. Amb. T. 3 , p. 131) teekent bepaaldelijk van die soort, welke hij » breedbladige Varinge- 
‘ boom” noemt, en die uithoofde harer groote, lommerrijke kroon, door de inboorlingen der Molukken gaarne op de 
marktplaatsen werd geplant , aan , dat deze in het bijzonder door groote wilde duiven en jaar-vogels in menigte werd 
bezocht, wanneer hare vruchten rijp waren. (Jaar-vogel is, gelijk men weet, de oud-Hollandsche naam voor 
Buc. plicatus en ruficollis [door de Ornithologen langen tijd met elkander verwisseld] ten gevolge der volksmeening , 
dat het getal dwarsplooijen van den hoorn den juisten ouderdom van den vogel aanduidt, alzoo er telken jare een 
nieuwe kring zoude ontstaan.) 
