44 
De tweede groep der vischarenderi, voor welke men den naam van ïchthyaëtos kan bijbehouden, 
bevat twee soorten, Falco ichthyaëtos en Falco humilis, tot nog toe slechts op de Sunda-eilanden aange- 
troflen. Deze beide soorten wijken van de gewone, of den Falco haliëtus, door de volgende kenmerken af: 
De snavel is meer arendachlig en nadert door zijne gedaante voornamelijk aan dien der zeearenden: 
of, met andere woorden, hij is hooger, sterker, zijdelings meer te zamengedrukt, van boven minder 
afgerond en scherper, en van den wortel af regter en minder schielijk naar beneden gekromd. De 
voetwortels en teenen zijn langer, met minder ruwe schubben en van voren met groote schilden be- 
kleed. De nagels zijn een weinig minder gekromd. De vederen zijn zachter en losser; de slag- en 
staartpennen minder stug. De vleugels zijn, naar evenredigheid, korter en minder puntig, vermits de 
drie eerste slagpennen korter zijn, dan de vierde en vijfde. De staart is een weinig meer afgerond. 
Eindelijk bestaat er een tamelijk verschil ten opzigte der kleurverdeeling tusschen den ouden en den 
jongen vogel, hetgeen bij den gewonen vischarend niet plaats heeft. — Wat de levenswijze betreft, hebben 
deze uitsluitend Indische soorten veel overeenkomst met den gewonen, alom verspreiden Falco haliaëtus. 
Wij zullen nu lot eene meer naauwkeurige beschouwing der beide voornoemde Indische soorten 
overgaan. 
1.) FAXiCo icHTHYAKTrs, Horsf. Dczc soort, gelijk reeds is vermeld, werd door D"’. Horsfield in 
zijne Zoological Researches afgebeeld en uitvoerig beschreven. Daar Avij echter niet mogen voor- 
onderstellen, dat dit werk in handen van ieder onzer lezers zal zijn, en Horsfield slechts van den ouden 
vogel kennis droeg, achten wij het niet overbodig, eene volledige beschrijving van dezen vogel te laten 
volgen. 
Hij overtreft den gewonen vischarend in grootte, zoo als uit de volgende maten van een wijfje blijken zal. 
Geheele lengte 0“,700 
Lengte der vleugels 0“,468 
)) des staarts 0™,270 
)) van den voetwortel 0™,110 
)) )) )) middelsten teen, zonder nagel, 0™,058 
)) des beks, van den mondhoek af, 0“,054 
Het mannetje schijnt doorgaans een weinig kleiner, dan het wijfje te zijn; doch komt een onzer oude 
mannetjes in grootte de bovenstaande maten zeer nabij. 
De snavel is zijdelings sterk te zamengedrukt, en derhalve smal, maar hoog; loopt van boven, van 
den wortel af, tot aan de helft zijner lengte, bijkans regt, en kromt zich vervolgens in eene fraaije bogt 
naar beneden, in eene tamelijk lange, bijkans loodregte punt eindigende. De zijranden van den snavel 
hebben de gedaante eener S- vormige lijn, waardoor in het midden derzelve eene soort van afgeronden 
