tand ontstaat. De wasbuid is groot, van voren door eene, eenigzins schuins van boven naar achteren 
loopende lijn begrensd. De neusgaten zijn langwerpig eirond. De pooten zijn naar evenredigheid 
zwaar en krachtig, en de voetwortels, van voren, tot over een derde hunner lengte, met vederen be- 
groeid. Op deze vederen volgen van voren negen tot tien breede, maar niet zeer hooge schilden. De 
achterkant der voetwortels zijn met kleinere schilden bedekt, wier getal omstreeks vijftien of zestien 
bedraagt. De overige schilden der voetwortels zijn nog kleiner; zij nemen allengs langs de zijden en 
naar onderen, op de teenen, de gedaante van onregelmatige schubben aan, die eindelijk op de zolen 
zoo klein en puntig worden, dat zij zich als met scherpe punten voorziene korrels voordoen, en aan de 
zolen die raspachtige ruwheid geven, welke men in eenen nog hoogeren graad bij den gewonen visch- 
arend waarneemt. De teenen zijn van boven met tamelijk groote, meer of minder onregelmatige schil- 
den bekleed, wier getal op den middelsten teen omstreeks vijftien, op den buitensten en binnensten 
acht, en op den achtersten zes tot zeven beloopt. De middelste teen is omstreeks half zoo lang, als de 
voetwortel, en de drie overige een derde korter, dan de middelste. De achterteen is krachtiger, dan 
de binnenste, en deze wint het wederom van den middelsten en buitensten. De ontwikkeling der na- 
gels staat in evenredigheid met de grootte der teenen; zij zijn sterk gekromd, puntig, zijdelings naar 
beneden te zamengedrukt, en rondsom afgerond, behalve de nagel van den middelteen, die langs de 
geheele lengte zijner binnenzijde met eenen scherpen kant voorzien is. De vleugels zijn breed en groot, 
maar niet zeer puntig, en strekken zich, te zamengelegd, omstreeks tot aan het einde van het derde 
vierendeel des staarts uit. De dekvederen der tweede orde zijn, zoo als gewoonlijk bij de roofvogelen, 
groot en lang. De vier eerste der groote slagpennen zijn bijkans op twee derde harer lengte, aan de 
binnenzijde sterk versmald; bij de volgende slagpennen is deze versmalling zeer gering, tot dat zij 
allengs geheel en al verdwijnt. De eerste slagpen is 0“,10, de tweede 0™,04, de derde slechts 0“,008 
korter, dan de vierde slagpen, welke de langste is; de vijfde is slechts weinig korter, dan de vierde, 
en de zesde is omtrent even lang als de derde. De staart is van middelmatige lengte en aan het einde 
afgerond; hij bestaat, als gewoonlijk bij de roofvogelen, uit 12 pennen. De vederen in het algemeen 
zijn niet zeer stijf; op den kop en hals in eene punt uitloopende, op de borst en den buik langwerpig en 
zonder punten, op den rug en de vleugels afgerond. De vederen der dijen zijn veel korter, dan bij 
de overige valkachtige roofvogelen, en vormen hier, evenmin als bij de andere vischarenden , eenen 
zoogenaamden broek. De oogkringen zijn, even als de naakte plaats tusschen de oogen en de washuid, 
met enkele witte pluimpjes bezet, tusschen welke langere, stevige zwarte hairvederen uitsteken; gelijk- 
soortige hairvederen ziet men aan de oogleden, aan den wortel van de onderkaak en aan de kin. 
Bij den ouden vogel (zie Horsfield’s afbeelding) is de bovenbek en de punt van dien van onderen, 
zwart; het overige gedeelte van den onderbek licht loodkleurig; de w'ashuid donker loodkleurig; de iris 
der oogen is vuilachtig geel; de pooten zijn blaauwachtig wit, somwijlen met eenen geelachtigen tint; 
de nagels zijn zwart. Kop en bovenhals zijn blaauwachtig grijs. De vederen der dijen en des onder- 
buiks, de onderdekvederen des staarts en de twee eerste derde deelen der staartpennen zijn wit. Alle 
overige deelen van den vogel hebben eene fraaije, licht aardbruine kleur, welke op de vleugels allengs 
donkerder wordt, eenigzins in het grijze trekt, doch op de slagpennen en op den breeden donkeren 
band, aan het einde van den staart, in het zwart-bruine overgaat. 
Aves. 
12 
