47 
In de hem zoo gunstige, vlakke en waterrijke streek behoort deze vischarend tot de gemeenste roof- 
vogels; doch in de droogere en meer bergachtige Laut-landen hebben wij hem volstrekt niet waar- 
genomen. Ook in de Soengie Baritto verscheen hij ons eerst, nadat wij die groote rivier eenige 
dagen opgevaren waren. Het menigvuldigst zagen wij hem bij de meren [Danó] Lampoer, Babai 
en Kalahiën, alsook langs de oevers van den, niet ver bezuiden de evennachtslijn, in de Soengie 
Boeson uitstroomende rivier Bewej. Wij zagen den F. ichthyaëtus meestal niet zeer hoog, op 
zoodanige kromme hoornen zitten, die digt aan de oevers en min of meer vrij stonden, of wier 
takken eenigzins over het water hingen. Haar rustte hij soms uren lang zonder van plaats te ver- 
anderen, onafgebroken met zijn scherp oog het watervlak bespiedende. Zoodra hij een’ visch nabij 
de oppervlakte van het water bespeurt, schiet hij, gewoonlijk in schuinsche vaart, de vleugels schier 
geheel tegen het lijf aangesloten, pijlsnel op denzelven neder. Menigmaal zagen w'ij hem, schier 
eene halve minuut lang, onder water gedoken en, daarna, nu eens met een’ tamelijk grooten visch, 
soms ook zonder prooi weder te voorschijn komen. In het laatste geval keerde hij gewoonlijk, na 
eenige kringen in de lucht gemaakt te hebben, tot zijne vroegere zitplaats terug of streek hij op eenen 
anderen boom aan den waterkant neder. Was echter zijne onderneming gelukkig uitgevallen, dan 
vloog hij meestal onverwijld verder landwaarts, over het bosch weg, zijnen spartelenden buit stevig in 
de klaauwen vastgeklemd houdende. Hij toonde zich over het algemeen niet zeer schuw, en wel 
het minst wanneer men hem te water met eene kano nabij kwam. Zijn geschreeuw hebben wij 
nooit duidelijk en van nabij kunnen waarnemen; de Heer Horsfield zegt, dat hetzelve met dat van 
F. haliaëtus overeenkomt. 
2.) Fae-co Himms. Deze nieuwe soort werd door ons, in het jaar 1835, op Sumatra ontdekt. 
Zij schijnt ook op het nabijgelegene schiereiland van Malakka te vinden te zijn en zal veelligt almede in 
andere oorden van het vasteland van Indië voorkomen, vermits wij later, als van daar afkomstig, doch 
zonder opgaaf der juiste plaats, twee individuën ontvingen. Deze soort heeft, wat haar maaksel en 
kleurverdeeling betreft, zoo veel overeenkomst met de voorgaande, dat men haar in vele opzigten den 
Falco ichthyaëtus in miniatuur kan noemen. Behalve het aanmerkelijk verschil in grootte, kan men 
evenwel nog als onderscheidingskenmerken dezer beide soorten opgeven, dat Falco humilis een klein 
spanvlies tusschen den middelsten en den buitensten teen heeft; dat bij den ouden vogel de boven- 
kant van de twee eerste derde deelen van den staart bruinachtig in plaats van wit is, waardoor de 
zwarte breede band aan het einde van den staart minder in het oog valt, dan bij Falco ichthyaëtus; 
eindelijk, dat de jonge vogel op de onderdeden veel minder bruin heeft, of met andere woorden, dat 
de witte kleur hier heerschende is en slechts aan de borst en den bovenbuik door enkele lichtbruine 
vederen wordt afgewisseld. Voor het overige stemmen deze twee soorten, door de gedaante van haren 
snavel en neusgaten, door het maaksel en de lengte der pooten en teenen, en de wijze, waarop dezelve 
bekleed zijn, door den vorm der nagels, de betrekkelijke lengte des staarts en der vleugels, de onder- 
linge lengteverhouding der slagpennen en de kleurverdeeling in verschillende leefperken, zoo volmaakt 
met elkander overeen, dat wij het voor overbodig achten, eene verdere beschrijving van dezen vogel 
te laten volgen. Het zal toereikende zijn, de afmetingen mede te deelen, ten einde eene onderlinge 
verwisseling dezer beide soorten voor te komen. 
