54 
NECTARINIA OF CINNYRIS. 
Het uiterlijk onderseheid tusschen de seksen der tot deze groep beboerende vogels, van welke er 
15 soorten uit den Indischen Arehipel aan ons bekend zijn, is zeer groot, naardien de mannetjes door- 
gaans met fraaije en schitterende metaal-kleuren zijn uitgedost, terwijl het gevederte der wijfjes, 
eenkleurig en zonder den minsten glans, over het geheel weinig bekoorlijks ten toon spreidt. Volgens 
Lesson (Manuel d’Ornithologie II, p. 22) zouden deze vogels tweemaal in het jaar ruijen, en de 
mannetjes alleen gedurende den broeitijd met hun pronkkleed getooid zijn, om het daarna weder af te 
leggen en door eene ulivrée plus sombre” te doen vervangen. Dit gevoelen stemt in tusschen evenmin 
met onze waarnemingen omtrent de Indische soorten overeen, als het beweren van Le Vaillant, dat de 
honigvogels (bloemzuigers, der Hollandsche boeren van de Kaap de Goede Hoop) veelal hunne nesten 
in boomgaten zouden maken. Met de Indische althans is dit niet het geval, waarvan de twee door ons 
afgeheelde, vrij aan twijgen hangende nestjes ten bewijze kunnen verstrekken. Wij hebben nog 
een aantal, op dezelfde wijze gebouwde nesten van Nectariniae gezien, maar zonder volkomene zeker- 
heid, aan welke soorten zij toebehoorden. Geen van allen bevattede meer dan twee eijeren. — De bek 
dezer vogels is van matige lengte, gewoonlijk omstreeks gelijk aan die van den kop, en meestal meer of 
min gebogen 5 zeldzaam nagenoeg regt en veel korter dan de kop; maar altijd zeer spits uitloopende. 
De horenachtige tong is lang en zeer smal, van onderen rond, van boven overlangs met een sleufje 
voorzien, en van voren meer of min vezelig of penseelswijze uitgerafeld; zij kan tot buiten den bek 
worden uitgestoken, lekt of zuigt het stuifmeel (Pollen) diep uit de bloemkelken en vangt in dezelve 
allerlei kleine insekten, welke aan de onderhavige vogeltjes tot voedsel verstrekken. Wegens deze 
bijzonderheid worden zij door de Sundanezen, op Java, in het algemeen Manoek manjësëp (*), d. i. 
zuigende vogels, genoemd. Zij zetten zich op, of hangen zich somtijds, even als onze koolmees 
pleegt te doen, aan de bloesems der boomen, onder welke men hen vooral dikwerf op die der onder- 
scheidene Loranthi- en Fiscus-soorten , op die van den dadapboom (Erythrina indica) en der bananen 
(Musae) enzv. kan waarnemen. Doch zij maken ook gaarne jagt op kleine spinnen, voornamelijk op die, 
welke in boomgaten of onder de bladendaken van de woningen der inlanders huisvesten. — De vogels 
van dit geslacht zijn niet slechts het talrijkst aan soorten, maar ook, van Sumatra tot Nieuw-Guinea 
toe, over den geheelen Indischen Archipel verspreid, nemende echter hunne hoeveelheid beoosten de 
geographische lengte van Romeo, in het oog loopende af. Men kan hen, naar den vorm van den staart 
der mannetjes, in twee ondergroepen splitsen. 
A. Soorten, bij welke de staart der mannetjes lancetvormig is, doordien de twee middelste staartpennen aan- 
merkelijk langer zijn, dan de overigen. Van sommige dezer soorten is de hoofdkleur der mannetjes rood; 
van anderen groen. 
a.) Roode soorten : 
1.) MECTAmiiriA MYSTACAMs, Tcmminck, PI. col. 126, fig. 3, mannetje; het wijfje, ten tijde 
der vervaardiging van die plaat nog niet bekend geweest zijnde, is PI. IX, fig. 1 , van dit werk, met 
o o 
(üi ^CTOintwi ^ Yajj sësèp, zuigen, inzuigen, opslurpen; manoek is in het Sundaneesch en 
Laag-Javaansch de algemeene naam voor vogel. 
