55 
het nest en bet ei van dezen vogel, door ons afgebeeld. Het mannetje bereikt eene lengte van omstreeks 
waarvan de zeer laneetvormige staart 0'",067 inneemt, zijnde de twee middelste staartpennen 
soms 0”,028 langer, dan de twee naasten, en deze weder 0'“,01 1 langer, dan de buitensten. De vleugel- 
breedte bedraagt 0“,15j de vleugellengte, van den carpus 0"*,05. De bek is, van den mondhoek, 
0“,017 lang. Bovenbek zwartachtig; die van onderen eenigzins lichter, bruinachtig. Pooten bruin. 
Iris donker bruin. De kleuren van het mannetje dezer soort zijn in dezelfde mate fraai, als zijne gedaante 
bevallig is. Achterkop, nek, bovenrug, schouder- en bovendekvederen der vleugels purperrood; kin, 
keel en borst lichter, scharlakenrood, met geel-witte schaften aan de wortels der vederen; voorste helft 
van den bovenkop, eene streep, bij wijze van een’ baard, aan iedere zijde van den voorhals, en de 
bovenkant van den staart staalblaauw met eenen paarsachtigen gloed; binnenvlaggen der staartpennen, 
met uitzondering van die der twee middelste, roetzwart; slagpennen zwartachtig bruin, de buiten- 
vlaggen met een fijn olijfgroen boordsel; stuit citroengeel (*); buik donker aschgraauw met groenachtigen 
tint; onderdekvederen van den staart lichter, groenachtig grijs; onderdekvederen der vleugels wit; de 
roode vederen der bovendeden zijn aan het wortelgedeelte roetzwart. — Het wijfje is kleiner en vooral 
veel korter, doordien haar staart afgerond en slechts 0"*,027 lang is, terwijl hare kleuren eentoonig 
groenachtig zijn: op de bovendeden meer olijfgroen, doch op den kop eenigzins in het graauwe trekkende; 
de voorhals en borst meer gedachtig groen; de binnenvlaggen der slag- en staartpennen zwartachtig 
bruin; buik witachtig met geel-groenen tint; zijvederen van het lijf en onderdekvederen der vleugels wit,’ 
Het door ons in natuurlijke grootte afgebeelde nest, aan den dunnen tak van een’ oranjeboom han- 
gende, bestaat grootendeels uit fijne boombast- en grasvezelen, die los door elkander zijn gevlochten, 
terwijl het nest inwendig met het zachte katoen of de hairachtige zelfstandigheden van de zaden des 
kapokhbooms (Eriodendron anfractuosum) en van andere boom- of grassoorten bekleed is. De diepte 
van het nest bedraagt 3 Ned. duimen, en de opening van den ingang is ongeveer 21 duim hoog en 
2 duimen breed. De twee eijeren, welke dit nest bevattede, zijn zuiver wit, aan de punt vrij stomp, 
doch voor het overige van gewonen eivorm. De lengte van het ei bedraagt 0“,015, de breedte, in 
het midden, 0“,011. Wij verkregen die in de laatste helft van de maand julij 1827, te Tjikau, in het 
Krawangsche, op Java. 
De Nectarinia mystacalis is door ons, behalve op Java, ook op Sumatra en Borneo gevonden en, 
schoon nergens zeldzaam, toch op eerstgenoemd eiland het menigvuldigst. Zij kiest zich tuinen en 
boomrijke dorpen, kolfijplantaadjen en somtijds zelfs de hooge oorspronkelijke bosschen der bergen tot 
verblijf, vliegt gewoonlijk bij paren, doch ook somwijlen alleen. Zij legt weinig schuwheid aan den 
dag voor den mensch, maar is zeer levendig en onrustig in hare bewegingen; nu en dan laat zij eenige 
fijne, doordringende toonen hooren. Hare vlugt is, even als die van alle honigvogels, snel en in 
eenigzins golvende lijn (f). 
(^) de afbeelding in de Planches coloriées zijn, door onoplettendheid van den teekenaar, de stuitvederen 
verkeerdelijk blaauw gekleurd. 
(j-) Volgens Rallies (Linn. Transact. XIII, p. 229) zoude de Neet. mystacalis door de inlanders bij Benkoelen, op 
Sumatra, Sipahrddja genoemd worden, met welken naam de Maleijers anders de paradijsvogels (vooral de Paradisea 
