56 
2. ) Mkctaisiiksa 'rEMiwiiscHiï, Müller. Van deze nieuwe soort, door ons in 1836 op Sumatra 
ontdekt, kennen wij alleen het op PI. VIII, fig. 2, afgebeelde mannetje. Even als van nog drie andere 
nieuwe honigvogels hebben wij reeds vroeger eene korte beschrijving van hetzelve medegedeeld (*), 
welke bier, eenigzins uitgebreid, herhaald wordt. 
In gedaante en algemeenen kleurtoon nadert het mannetje van Neet. Temminckii sterk tot dat van 
Neet. mystacalis. Kop, nek, rug, schouder- en bovendekvederen der vleugels zijn purperrood j keel, 
borst en staart eenigzins vuriger of scharlakenrood j enkele vederschaftjes der keel zijn geel; binnen- 
vlaggen der staartpennen, uitgezonderd der twee middelste, benevens de binnenvlaggen der slagpennen, 
roetzwart, hebbende de laatstgemelde van buiten een breed olijfgeel boordsel; bovendekvederen des 
staarts, eene streep ter weerszijde van den voorhals, en een hoefijzervormige krans boven op den kop, 
staalblaauw met paarsachtigen metaalglans; stuit citroengeel; teugel zwart; buik aschgraauw, beneden- 
waarts lichter, witachtig geel; onderdekvederen der vleugels wit. Iris donker bruin; bovenbek zwart- 
bruin; onderbek bruin achtige horenkleur; pooten bruin. Lengte van den lancetvormigen staart 0“,06; 
de twee middelste staartpennen strekken zich 0"\012 buiten de naaste, en deze 0"‘,013 verder dan de 
buitenste uit; lengte der vleugels, van den carpus, des beks 0"*,0I9, van den tarsus 0'“,014. — 
Wij verkregen dezen sierlijken honigvogel, dien wij onzen geachten Directeur en beroemden vogel- 
kenner, den Heer Temminck, toewijden, alleen in de groote bosschen van den berg Singalang en in 
die der keten van het voorgebergte beoosten Padang; in beide oorden tusschen de 1000 en 1800 voeten 
boven de oppervlakte der zee. Wij bezitten van dezen slechts weinige voorwerpen. Vermoedelijk ge- 
lijkt het wijfje veel naar dat van Neet. mystacalis. 
b.) Groene soorten: 
3. ) Wkctakikia kvhi.ii. Temm. PI. col. 376, fig. 1 (mannetje), fig. 2 (wijfje). Neet. pectoralis, 
Horsfield, Trans, of the Linn. Soc. Vol. XIII, p. 168. Deze fraaije soort, die wij op geen ander der 
Sunda-eilanden, dan op Java, hebben waargenomen, bevindt zich, onder alle honigvogels der door 
ons bezochte aardstreek, het hoogst in de bergen verspreid. Wij hebben haar dikwerf tot zelfs op 
8000—9000 voeten hoogte, in de lage, tusschen de lavastroomen groeijende struiken, binnen de oude 
kraters der vuurbergen aangetrofïèn. Zij scheen daar, behalve op insekten en hunne larven, en op 
de bloesems van onderscheidene, aan die hooge bergstreken eigene gewassen, vooral ook op de kleine 
beziën der Vaccinia te azen, en zelfs op die koele hoogten te broeijen, daar wij haar in de maanden 
mei en junij, en dus in het midden van het drooge getijde, aldaar hebben ontmoet. Men ziet haar 
inlusschen ook in alle maanden van het jaar in de kolfijplantaadjen en in de tuinen der lagere, be- 
woonde streken. 
regia) bestempelen, maar die op het mannetje van den onderhavigen honigvogel ook allezins zeer toepasselijk is. 
sapih oï sapah beteekent eene betelpruim, welke, gelijk men weet, gekaauwd wordende, het speeksel hoog- 
rood verwt; radja een’ vorst, koning. Boerong sipahradja zoude derhalve beteekenen een’ vogel, die de 
kleur heeft van eene koninklijke betelpruim. 
S. Müller, afdeeling Land - en Volkenkunde, p. 173, van dit werk. 
