62 
boven olijfgroen; van onderen fraai geel, behalve de borst, de voorhals en het voorste gedeelte van den 
bovenkop, welke deelen, bij het mannetje, staalblaauw zijn, trekkende het midden der keel in het 
paarsachtige; ter zijde der borst een bundeltje langere, goudgele vederen; de drie of vier buitenste 
pennen, aan iedere zijde van den blaauw-zwarten staart, aan de punten wit, welke lichte kleur, even 
als bij de Neet. frenata, van buiten naar binnen, of naar het midden van den staart, sterk in uitge- 
breidheid afneemt; de zwart-bruine vleugels aan de buitenvlaggen der vederen olijfgroen geboord. 
Het wijfje bezit insgelijks een licht geel streepje boven ieder oog, maar veel minder groot, dan Neet. 
frenata. Bek en pooten zwart; iris bruin. 
Men vindt de Neet. eximia in de kuststreken, zoowel als in de binnenlanden, in tuinen en bosschen; 
echter hebben wij haar nooit hoog of diep in die der bergen aangetrolfen. Zij bewoont Java en Sumatra. 
11. ) niECTAKiKiA KttVKs, Cinnyris , Lesson, Voyage de la Coquille, Zool. I, p. 675, 
PI. 31, fig. 1 (mannetje). Wij bezitten van deze soort slechts een enkel, vrouwelijk, van wijlen D’’. 
Forsten op het eiland Gilolo, ontvangen voorwerp. De Heer Lesson verkreeg haar aan de noord-oostkust 
van Nieuw-Guinea en op het nabijgelegen Waigiou. Hij beschrijft het mannetje aldus: wcorpore 
omnino olivaceo, fuliginoso; pennis marginis alarum pene subflavis; ante jugulum fuivend taenia rubra;” 
wordende daar zijne lengte op vier duimen, vijf lijnen (Par. maat) opgegeven (*). Bij ons oud wijfje 
beslaan de vleugels, van den carpus, 0“,063; de regtpuntige staart 0“,047; de bek, van den mondhoek, 
0”*,019; de tarsi 0“,015 lengte. De geheele vogel is rookbruin; op den buik, de dijen en de onder- 
dekvederen van den staart het lichtst, en op de borst en aan de buiten vlaggen der slag- en staartpennen 
met eenen bruin-rooden tint; onderdekvederen der vleugels witachtig. Bek en pooten zwart. 
12. ) Wectarisiia S 1 RP 1 .EX, Müll. PI. VIII, fig. 4 (mannetje). Alle tot hiertoe beschrevene ho- 
nigvogels hebben eenen dunnen en vrij krommen, de onderhavige en de twee volgende soorten daaren- 
tegen, naar evenredigheid, een’ krachtiger’ en meer regten bek, terwijl bij bij de laatste dezer ver- 
handeling te vermeldene soort nog korter, nagenoeg geheel regt en elsvormig spits is. — De Neet. simplex 
bezit van alle Indische honigvogels de minst schitterende kleuren, en zoowel hierin, als ten opzigte van 
haren ligchaamsvorm, gelijkt zij oppervlakkig meer naar eene Sylvia, dan naar eene Nectarinia. Alle 
bovendeden zijn bij haar olijfgroen; de onderdeden graauw; op den buik in het groenachtige, op de 
onderdekvederen van den staart in het geel-groene, en aan de kin meer in het lichte, witachtige trek- 
kende. Het mannetje onderscheidt zich uitwendig voornamelijk van het wijfje door eene staalblaauwe 
vlek op het voorhoofd, zijnde dit de eenige metaalglanzige kleur, waarmede het voorzien is. Zijn 0®,048 
lange, smalle en aan de punt regte staart heeft olijfgele boorden aan de buitenvlaggen der pennen, 
zijnde ook de roetzwarte slagpennen van buiten met dezelfde kleur gezoomd; onderdekvederen der 
vleugels witachtig. Lengte der vleugels, van een oud mannetje, 0“,063, des beks, van den mond- 
hoek, 0”,017, der tarsi 0“,015. Bek zwart-bruin; pooten in het bruinachtig loodkleurige trekkende; 
iris bruin. — Wij hebben deze soort alleen op Sumatra, en wel in de bosschen der bergketen beoosten 
(^) In het Manuel d’ornithologie, II, p. 45, leest men; drie en een’ lialvcn duim; ongetwijfeld eene drukfout. 
