63 
Padang, èn in die van den Goenong Singalang, tot op de hoogte van 2000 voet boven de zee, 
aangetrofièn. 
13. ) nfKCVARiiwiA I. 1 CPIDJI, Ccrlhia Latham. Temminck, PI. col. 126,%. 1 (mannetje), 
fig. 2 (wijQe). Sonnerat, Voyage des Ind., PI. 110. Nectarinia javanica, Horsf. Deze reeds sedert 
lang bekende soort is over Malakka, Sumatra, Java, Borneo en Celebes verspreid, en men vindt haar 
zoowel in de nabijheid der zeekusten, als in de bewoonde streken der binnenlanden, doch zelden diep 
in de groote bergbosschen. Zij is eene der gemeenste in de tuinen en koffijplantaadjen, en trekt scbier 
altijd bij paren rond. Zij is onrustig, maar weinig scbuw. Niet zelden fladdert zij langs de bladen- 
daken der voorgalerijen van de woningen der inlanders, op allerlei kleine insekten, vooral op spinnen, 
jagt makende. Ook ziet men haar dikwerf op de bloesems der bananen en van andere tuin- en wilde 
geVrassen. Haar steeds in kracht afnemende loktoon is schri — schie — schie — schie. — Bij sommige 
mannelijke voorwerpen van Sumatra en Borneo zijn de zijden van den kop, in plaats van donker olijf- 
groen, min of meer rood-bruin; hunne keel trekt in het roestroode, en hun onderlijf is, in plaats van 
fraai geel, geelachtig groen, uitgezonderd het bundeltje langere vederen ter zijde van de borst, hetwelk 
citroengeel is. Iris bruin-rood; bek zwart; pooten groenachtig bruin; nagels horenbruin. 
14. ) Wectariwia hypporrarrsca, Müll. PI. Vin, fig. 3 (mannetje). Grootte en gedaante 
als van de voorgaande soort; maar van alle Indische honigvogels in het oog loopend onderscheiden door 
de gevlekte onderzijde van haar ligchaam. Van boven eenkleurig olijfgroen; van onderen hebben de 
donker olijfgroene vederen der keel, borst en van den buik, aan weêrszijden breede zwavelgele boorden; 
onderdekvederen des staarts geel-groen; die der vleugels wit; binnenvlaggen der slagpennen roetzwart; 
staart zwart, met smalle witte punten aan de twee buitenste pennen van iedere zijde. Bij het mannetje 
zijn al die kleuren eenigzins frisscher, dan bij het wijfje, en het eerste kenmerkt zich vooral door een’ 
staalblaauwen dwarsband in den achterhals, en door de even zoo gekleurde stuit en bovendekvederen 
van den staart. Lengte der vleugels 0™,065, des beks 0™,023, en van den bijkans regten staart 0”,05. 
Bek zwart-bruin. De jonge vogel is, vóór de eerste rui, van onderen nagenoeg eenkleurig geelachtig 
groen, van boven meer olijfbruin, terwijl de vederen op den bovenkop, door geel-groene boorden, 
een schubachtig aanzien hebben. — Bewoont Sumatra en Borneo, en voornamelijk, zoowel vlakke als 
bergachtige, boschstreken. 
15. ) iVecyakiivia phoewico'tis, Temm. PI. col. 108, %. 1 (mannetje), ibid. PI. 388, %. 2 (wijfje). 
Deze zeer fraaije, èn door hare kleurverdeeling, èn door haren korten en regten bek, wel gekenschetste 
soort, is niet ligt met eene der voorgaande te verwisselen. Zij is in sommige lage kuststreken van alle 
drie de groote Sunda-eilanden; Sumatra, Borneo en Java, vrij gemeen, maar ook over de binnenlanden, 
tot in de bosschen der hooge bergen verspreid. Wij hebben haar intusschen niet boven de 4000 voeten 
hoogte ontmoet. Zij houdt zich meest in de kroonen van middelmatige, ook wel van zeer groote boomen 
op, en haar gezang heeft eene treffende overeenkomst met de bekende loktoonen van Totanus hypoleucus, 
luidende ongeveer: schï scJii — scM — scKi — Gebeele lengte van een oud mannetje 
0™,1 14, waarvan de flaauw afgeronde staart 0”,043 inneemt; vleugelbreedte 0-“,17; lengte der vleugels. 
