66 
Hun bek is korter dan de kop, dun, zacht gebogen en zeer spits uitloopende; de digt bij den wortel 
des bovenbeks geplaatste, in eene schuinsche, van achteren naar voren en opwaarts gerigte, lijnvormige 
spleet bestaande neusgaten, zijn van boven door een vliesje overdekt. De tong is, even als bij de 
eigenlijke honigzuigers, lang, dun, langs den bovenkant eene fijne sleuf vertoonende, en aan de punt 
penseelswijze gespleten. Gedaante der vleugels en verhouding der slagpennen tot elkander, als bij de 
Nectariniae. Staart van matige lengte; aan de punt regt. — Even als de Nectariniae, leven ook de 
Myzomelae óf alleen óf bij paren. Men ziet haar vaak op bloesems zitten, vooral op die eene roode 
kleur hebben, in welke zij telkens hare nebjes steken; waaruit reeds blijkt, dat haar voedsel van dat 
der eigenlijke honigvogels niet verschilt. Zij zijn ook even weinig schuw als dezen. 
1. ) MYKonEiiA Boi£i, Müll. PI. X, fig. 2 (mannetje), fig. 1 (wijfje, zijnde door onoplettendheid 
van den Lithograaf de nommers der beide figuren verwisseld). Mannetje: geheele lengte 0“,118, 
waarvan de aan de punt regte staart 0“,038 inneemt; vleugelbreedte 0“,18; lengte der vleugels, van 
den carpus, 0“,057; des beks, van den mondhoek, 0™,016; der tarsi 0™,016. De geheele kop en 
hals, benevens het midden van den rug, stuit en bovendekvederen van den staart, vermiljoenrood, 
bespeurende men in den nek slechts enkele roode punten aan de zwarte vederen; teugels, borst, dijen, 
schoudervederen, vleugels en staart, zwart; onderdekvederen der vleugels en smalle boorden aan de 
binnenvlaggen der slagpennen, wit; buik, zijden van het lijf en onderdekvederen des staarts, graauw- 
achtig wit; iris bruin; bek en nagels zwart; pooten loodkleurig met geelachtigen tint. — Bij het wijfje, 
dat een weinig kleiner is, zijn kop, nek, rug, schouder- en bovendekvederen der vleugels en van den 
staart, alsmede de staartpennen en de kleinere slagpennen, donker bruin; voorhoofd, wangen en kin 
licht rood; keel en borst graauw-bruin ; onderlijf vuil wit, op den buik geelachtig, op de onderdek- 
vederen van den staart roodachtig van tint; bek en pooten als bij het mannetje. 
Bewoont de Banda-eilanden, alwaar deze soort in de tuinen en muskaatperken niet zelden is. Zij 
is ter nagedachtenis gewijd aan den, in jeugdigen leeftijd, op Java overledenen D*". Heinrich Boie, 
dien een onzer een tijdlang op zijne reizen mogt vergezellen. 
2. ) OTYSBOMEiiA vEii^siEBSA'a’A , Müll. PI. X, fig. 3 (mannetje), fig. 4 (wijfje). Grootte, gedaante 
en kleurverdeeling, in het algemeen als van de voorgaande soort. Geheele lengte van het oude man- 
netje 0“,11, waarvan 0™,04 voor den regten staart afgaan; lengte der vleugels 0“,055; des beks, van 
den mondhoek, 0“,015; der tarsi 0“,015. ' Men ziet uit de opgaven dezer afmetingen, dat bij de beide, 
hier beschrevene soorten der onderhavige groep, de tarsi juist dezelfde lengte hebben als de bekken 
dezer vogels, van den mondhoek gemeten. Het oude mannetje van Myzomela vulnerata is op den 
achterkop, nek, rug, vleugels, staart, keel en borst zwart; op den bovenkop, kin, stuit en de boven- 
dekvederen des staarts bloedrood; slagpennen, aan de buitenvlaggen zeer fijn, aan die van binnen tamelijk 
breed wit geboord; buik en al de overige benedendeelen, met inbegrip van de onderdekvederen der 
vleugels, wit; iris rood-bruin; pooten bruinachtige loodkleur; bek en nagels zwart. — Het oude wijfje 
is, gelijk uit onze afbeelding blijkt, geheel geteekend als het mannetje, maar de zwarte kleur is bij haar 
veel valer, nagenoeg rood-bruin, en het rood eenigzins minder levendig. 
