67 
Wij hebben deze soort alleen op Timor aangetrofFen, waar zij door de westelijke bewoners van dit 
eiland, even als de Neetarinia Solaris, Kolo natoenas werd genoemd. Wij zagen haar zoowel in de 
bosschen, als in de tuinen. 
ARACHIVOTHERA. 
Deze groep is uitsluitend Indisch, en voornamelijk tot Achter-Indië en den Indischen Archipel 
beperkt. Men kent van haar slechts zes soorten, welke allen, eene uitgezonderd, eerst in de laatste 
vijf-en-twintig jaren zijn ontdekt. De Arachnotherae kenmerken zich door een kort, ineengedrongen 
ligchaam, eenen korten en regtpuntigen staart, door groene kleuren, zonder den minsten metaal- 
glans, en eenen langen, zacht gekromden snavel. Deze laatste is anderhalf- tot tweemaal zoo lang 
als de kop, en de randen (tomia) van beide kaken zijn fijn getand (*); gesloten, is de bek naar voren 
toe nagenoeg rond en loopt hij zeer spits uit. De neusgaten, zich als regte, van boven met een vlies 
bedekte, lijnvormige spleten voordoende, liggen ter zijde aan den wortel des snavels. Tong, lang 
en zeer dun uitloopende, van boven langs het midden met een sleufje voorzien, en van voren draad- 
vormig verdeeld (•f)j zij schijnt de eigenschap te bezitten van zich aan het voorste gedeelte eenigzins 
spiraalvormig te kunnen oprollen, dienstig bij het opnemen van voedsel uit de bloemkelken der bana- 
nen en van andere gewassen. Zij kan ver buiten den bek worden uitgestoken, en de tongbeentakken 
kunnen naar binnen teruggetrokken worden. Pooten krachtig en minder lang, dan bij de vogels der 
beide voorgaande groepen. Vierde slagpen de langste j vijfde en derde eenigzins korter j eerste zeer 
kort en smal. Reide seksen verschillen uiterlijk niet in het oog vallend van elkander, noch in kleur, 
noch in teekening. — De Arachnotherae beminnen sombere, lommerrijke plaatsen, en bezoeken om die 
reden zelden de luchtige kroonen van zeer hoogstammige boomen, maar houden zich meer in lage 
hoornen, struiken enzv. op, ter hoogte van tusschen de 3 of 4 tot 15 of 20 voeten boven den grond. 
Zij bewonen zoowel de koffijplantaadjen en de voorbosschen der bergen, als de dorpen en tuinen in de 
lage, vlakke streken. Vooral kiezen zij de pisang-plantsoenen en zoodanige oorden in het bosch, waar 
vele wilde pisangs groeijen, gaarne tot verblijf, omdat zij op de bloemkol ven dezer gewassen bij voorkeur 
azen, en deswege ook door de Maleijers, aan de westkust van Sumatra, in het algemeen met den 
naam van Boerong djantong {§) bestempeld worden. Zij zweven soms van de eene bloemkolf op de 
andere en keeren vaak twee- of meermalen naar dezelfde terug. Zij steken hare snavels diep in de 
kelkbladen dier bloesems, ten einde er het stuifmeel en vermoedelijk ook kleine insekten uit te halen. 
Met hetzelfde doel bezoeken zij ook soms de vijgenboomen, de bloesems van den dadap (Erjthrina indica). 
Ten onregte zegt G. Cuvier (Règne anim, I, p. 434), dat bij deze vogels de kaakranden glad zijn; eene be- 
wering, in welke hem Professor van der Hoeven is gevolgd (Handb. der Dierkunde II, p. 462). 
(-}-) De aanmerking van D"^. van Hasselt, door den Heer Teraminck in de Planches coloriées, achter de beschrij- 
ving dei Neetarinia (Arachnothera) chrysogenys medegedeeld, en vervolgens in onderscheidene andere werken over- 
gegaan, namelijk: dat de vogels dezer groep eene korte tong zouden hebben, berust ten eenemale op vergissing. 
(5) djantong beteekent het hart (als ligchaamsdeel) , en deze naam M'ordt op den nog jongen bloemtros van de 
banaanplant toegepast, wegens zijne, bij het begin der ontwikkeling, langwerpige, hartvormige gedaanle. Rallies geeft 
(Linn. Transact. XIII, p. 299), als inlandschen naam van de Arachnothera chrysogenys, Siap djantoeng 
op; siap beteekent: iets bereiden, gereed maken. 
