68 
der onderscheidene djamboe’s (Eugeniae), van Loranthi, Orchideae, enzv. Buitendien maken zij 
ijverig jagt op insekten en vooral op kleine spinnen, om welke te erlangen men haar dikwerf digt onder 
de bladendaken der vrij op palen staande, inlandsche woningen en langs de bamboezen beschotten, 
in stallen en loodsen, ziet rondfladderen. De Arachnotherae zijn intusschen veel schuwer van aard, 
dan de eigenlijke Nectariniae en Myzomelae. Wanneer zij stilzitten, bewegen zij den kop gedurig, 
in schier waterpasse houding, naar voren en naar achteren. Hare vlugt is pijlsnel, eenigzins ruischend 
en met rukken, ten naastebij als die der spechten. De Sundanezen noemen haar Klatjes; de Bejadjoe- 
Dajakkers, op Borneo, Talasak. Bij sommige volksstammen aldaar, vooral bij de roofzuchtige Parie’s, 
spelen deze vogels, als voorwerpen van bijgeloof, eene gewigtige rol, doordien uit de rigting van hunne 
vlugt goede of slechte voorspellingen, ten opzigte van eenen beraamden strooptogt, worden afgeleid. 
1. ) AiiAf HxoTiiscKA sioniSTA , nob. PI. XI, fig. 1 (mannetje). Dit is de grootste van alle be- 
kende soorten, en vooral gekenmerkt door haren langen en krachtigen bek, wiens lengte, van den 
mondhoek gemeten, 0“,055 bedraagt. Lengte der vleugels 0“,091 ; des staarts 0“,058j der tarsi 0™,018. 
Het ligchaam van boven donker olijfgroen, in het olijfbruine trekkende j op den bovenkop zijn de vederen 
aan het wortelgedeelte zwart, waardoor zij een schubachtig aanzien erlangen j slag- en staartpennen 
roetzwart, aan de buitenvlaggen geelachtig olijfgroen geboord, en de drie of vier buitenste staartpennen 
van iedere zijde, aan de punten witj kin, keel en borst groenachtig geel, met donkere vlekken aan de 
schaften der vederen; buik en de onderdekvederen van den staart eenkleurig citroengeel; ter zijde van 
de borst een bundeltje lange, oranjegele vederen; bek zwart; pooten zwart-bruin; iris bruin. — Wij 
bezitten van deze soort slechts het hier beschrevene en door ons afgebeelde mannelijke voorwerp, het- 
welk wij aan de westkust van Sumatra, bij het dorp Indrapoera, zijn magtig geworden. 
2. ) ARACHivo’rHKRA ARRATA, Hob. PI. XI, fig. 2 (mannetje). Naauw verwant aan de voor- 
gaande, maar eenigzins kleiner. Lengte des beks, van den mondhoek, 0™,048; der vleugels 0"*,084; 
van den staart O™, 055; der tarsi 0"‘,019. Kop, nek, rug, vleugels en staart donker olijfgroen, meer 
of minder in het olijfbruine trekkende, en op den bovenkop onduidelijk schubachtig; kin, keel en borst 
geelachtig graauw-bruin met donkere vlekjes aan de schaften der vederen; buik groenachtig geel, 
naar onderen op de onderdekvederen des staarts meer zuiver geel; slag- en staartpennen roetzwart, 
aan de buitenvlaggen olijfgroen geboord, en de drie buitenste staartpennen van iedere zijde aan de punt 
wit; ter zijde van de borst een bundeltje goudgele vederen; bek, oogen en pooten geheel als bij Arachn. 
robusta. Somtijds, veelligt van nog niet zeer oude vogels, is het bovenlijf bijkans olijfbruin; de grond- 
kleur van den voorhals en der borst bruinachtig graauw, en van den buik groenachtig graauw. — Wij 
bezitten van deze soort drie voorwerpen, waarvan twee door ons op Sumatra, bij Indrapoera, zijn 
geschoten, en het derde op Java, aan de noord-westzijde van den berg Pangerango, in de koflij- 
plantaadjen, op ongeveer 1100 voeten hoogte boven de zee. 
3. ) Arachivotrera mroRarATA, Temm. PI. col. 84, fig. 2. Cinnyris affinis, Horsfield, Linn. 
Trans. XIII, p. 166. Onderscheidt zich van de beide voorgaande soorten door een lichter, geelachtig 
olijfgroen boven-, en een meer donker, aschgraauw benedenlijf, door het gemis der gele vederen ter 
