70 
Het ligchaam is van boven donker olijfgroen, op den bovenkop in het zwart-bruine trekkende, met groene 
boorden aan de vedertjes, waardoor deze een sehubaebtig aanzien erlangen* slag- en staartpennen roet- 
zwart, met olijfgroene boorden aan hare buitenvlaggen en witachtige punten aan de staartpennen; kin 
en keel graauwachtig wit, op de borst en het overige benedenlijf in het zwavelgele overgaande; onder- 
dekvederen der vleugels geelachtig wit; aan iedere zijde der borst een bundel goudgele vederen, en 
onder de oogen, van den mondhoek af, eene onduidelijke zwarte baardstreep; teugel wit; iris donker 
bruin; snavel zwart, langs den benedenkant des onderbeks lichte horenkleur; pooten zwart-bruin. 
Ofschoon deze vogel in de dorpen (Kampong’s of Desa’s), vooral in de bananenboschaadjen op Java, 
geenszins zeldzaam is, ontsnapt hij toch ligt aan het oog van den waarnemer. Wanneer hij onbewegelijk 
op een’ lagen boomtwijg, het groote blad of den bloemtros van een’ pisangstam gezeten is, wordt zijne 
aanwezigheid meestal alleen verraden door zijn gezang, gedurende hetwelk men hem ook het best kan 
naderen. Het heeft overeenkomst met het geluid, dat een beangstigd kieken uitstoot, bestaande het in 
den eentoonigen, dikwerf herhaalden klank djip — djip enzv., die aanvankelijk naauwelijks hoorbaar 
zacht, allengskens echter zeer in kracht toeneemt en, na eene korte verpoozing, op nieuw flaauw begint. 
Deze steeds toenemende stemverheffing is oorzaak, dat men zich aangaande de ware zitplaats van den 
vogel bedriegt, wordende men daardoor in de berekening van den afstand, zoowel als der eigenlijke 
rigting, van waar de geluiden komen, op eene zonderlinge wijze misleid. Is men hem onopgemerkt 
te digt genaderd, dan neemt hij pijlsnel de vlugt en doet daarbij gewoonlijk een onaangenaam scherp 
geschreeuw hooren, hetwelk door de klanken kritsch — kritsch zou kunnen worden nagebootst. 
6.) Cinnyris Lesson, Yoyage de la Coquille, Zool. 
I, p. 677. PI. XI, %. 3 (wijfje), van dit werk. Wij houden den door ons afgebeelden vogel, van 
welken wij slechts dit eene vrouwelijke voorwerp bezitten, voor eenerlei met het door Lesson, onder 
den gemelden naam, beschrevene wijfje. Het is de kleinste soort dezer groep, die vooral den kortsten 
bek heeft, wiens lengte, van den mondhoek af, 0“,031 bedraagt; de vleugels zijn 0™,069, de tarsi 
0"’,015; de regte staart is 0“,04 lang. Alle bovendeden van het ligchaam levendig olijfgroen; de 
bovenkop, de bovendekvederen der vleugels en de staart donkerder; binnenvlaggen der slag- en staart- 
pennen dof zwart; een smal vlekje aan de punt der biunenvlaggen van de vijf buitenste staartpennen 
aan weerszijden, wit; kin, keel, borst en het overige benedenlijf gedachtig groen; iris bruin; snavel 
zwart, aan de wortdhdft des onderbeks licht blaauwaehtige horenkleur; pooten loodkleurig. 
Dit voorwerp is door ons in het distrikt Lobo, aan de westkust van Nieuw-Guinea, in het bosch 
geschoten. 
