5 
Opmerkelijk was het, dat hij bij elk sehot zijnen muil wijd opsperde en vervolgens langzaam met een 
eenigzins klappend geluid weder digtsloot. 
Van alle zintuigen schijnt het gehoor bij de krokodillen het meest bevoorregt te zijn. Deze scherpheid 
van gehoor stelt hen in staat, om zelfs op vrij verren afstand, onder het water alles te vernemen, wat 
buiten hetzelve in den omtrek voorvalt. Zij komen gewoonlijk op ieder gedruisch dadelijk af, doch altijd 
in de grootste stilte. Zijn het menschen of dieren, die den oever betreden, zoo naderen zij bedaard en 
houden zich zoo lang onder de oppervlakte van het water verscholen, tot zich eene geschikte gelegenheid 
aanbiedt, om eenen aanval te wagen, die hun zelden mislukt, daar zij meestal niet eerder op het beloerde 
voorwerp toeschieten, dan wanneer zich hetzelve genoegzaam zeker onder hun bereik bevindt. Bij den 
uitval, het aanbijten en wegrukken des roofs, zijn de bewegingen der krokodillen pijlsnel j zelfs zoo, dat 
wanneer menschen zulk eenen geweldigen dood ondergaan, er slechts zelden eenig noodgeschrei of een 
kreet van angst of schrik van dezelve vernomen wordt. De krokodillen trekken hunnen buit altijd 
onverwijld onder water, maar verschijnen korten tijd daarop, somwijlen reeds na weinige oogenblikken, 
op korter of wijder afstand, daarmede wederom aan de oppervlakte. Is de prooi klein, dan verslinden 
zij dezelve dadelijk al zwemmende, waarbij zij dan alleen den kop boven water houden; grootere 
dieren of menschen verteren zij daarentegen gewoonlijk eerst tegen den avond of in den nacht, tot welk 
einde zij hunnen roof hier of daar, op eene eenzame plaats van den oever brengen, alwaar men alsdan 
niet zelden overblijfsels van denzelven aantreft. Zij schijnen hunne prooi, door haar hevig heen en weder 
te slingeren en tegen den grond te slaan, gedeeltelijk te vermorselen en verder, met behulp hunner 
voorpooten in stukken te scheuren. 
Stemgeluid hebben wij nooit van eenen krokodil gehoord en ook nergens van de inlanders vernomen, 
dat deze dieren ooit eenig geschreeuw doen hooren. 
De krokodillen zijn over het algemeen meer nacht- dan wel dagdieren. Zij zijn, even als de groote 
katsoorten, het gevaarlijkst in den avond en tegen middernacht, waarom dan ook de inlanders na zonne- 
ondergang niet gaarne, doch indien zulks moet, steeds met alle behoedzaamheid zulke plaatsen langs 
de oevers der rivieren en meren bezoeken, waar vele krokodillen voorkomen. Overvalt hen soms op 
eenen watertogt, dien zij met eene kleine kano ondernemen, de nacht, dan kiezen zij, zoodra het duister 
begint te worden, meer het middelste gedeelte van den stroom, waar zich de krokodillen zeldzamer 
ophouden, dan langs de stille en rustige oevers. 
Het gebeurt des niettemin niet zelden in Indië, en vooral op Borneo, dat er menschen van de oevers 
of uit de vaartuigen door deze dieren worden weggehaald, en zulks dikwerf zoo zonder eenige beweging, 
liggen. Bij dezen was de kogel tusschen de halswervels ingedrongen. Lesueui’ maakt in de reis van Péron gewag van een 
soortgelijk gelukkig schot op een’ krokodil van negen en een half voet lengte, welke door deze beide Heeren, gedurende hun 
tweede verbhjf op Tinior , m de nabijheid van Babauw, ongeveer vijf uren afetands van Koepang, en bijgevolg in dezelfde lage 
en moerassige streek gedood werd, waar wij, 25 jaren later, het bovenvermelde, anderhalven voet groo ter voorwerp, in 
eene uitgedroogde kreek aanti’offen. 
Reptilia. 2 
/ 
