bevestigen sleeplijn steviger te kunnen vastheehten. Deze lijn bestaat gewoonlijk uit stukswijze aan 
elkander geknoopten rotting, met uitzondering van het onderste gedeelte j zoo ver namelijk, als hetzelve 
met den seherp getanden bek van het te vangen dier in aanraking kan komen, wordt daarvoor, om 
meerderen tegenstand te kunnen bieden, veelal wel toebereid boombasttouw gebruikt. De geheele lijn 
heeft, naar gelang der diepte van het water, waar de angel gesteld zal worden, soms van zes tot vijftien, 
of zelfs nog meer vademen lengte. Dij het leggen van den angel wordt het bovenste eind van de lijn 
niet vastgebonden, maar geheel los op de aarde, of zamengerold op eenen struik nedergelegd. Van 
onderen, in het midden van het angelhout, waar de lijn is vastgemaakt, wordt een klein eind dier lijn, als 
ook het scherppuntige hout, zorgvuldig met verseh vleeseh omwikkeld, zoodat er niets van den angel zigt- 
baar blijft, en het geheel eene vleeschrol sehijnt van 3 tot 4 duim dikte en ruim anderhalven voet lengte. 
Van huiten wordt deze klomp stevig met gespleten rotting te zamengebonden, opdat het vleeseh niet zoo 
ligt door een’ krokodil of een’ zoogenaamden leguaan (Monitor) van den angel afgetrokken zoude worden, 
hetwelk, in weerwil van alle voorzorgen, evenwel somtijds gebeurt. Tot lokspijs worden gemeenlijk eene 
doode kip of eend, de ingewanden van een’ buffel, of ook wel een stuk honden- of apenvleeseh gebezigd. 
Op Borneo gebruiken de inlanders daartoe meerendeels het vleeseh van leguanen (Monitor bivittatus) 
of van neus-apen (Semnopitheeus nasieus); bewerende zij, dat dit lokaas bij voorkeur door de 
krokodillen wordt aangetast, terwijl het vleesch van den Cercopitheeus eynomolgus en van meer andere 
aapsoorten in lange na niet zoo aantrekkelijk is voor deze amphibiën. 
Wanneer nu de angel geheel gereed is, wordt dezelve naar eene stille bogt of andere afgelegene plaats 
van de rivier of het meer gebragt, waar krokodillen te vangen zijn, en aldaar aan een’ struik of lagen 
boomtak, die zieh eenigzins over het water henen neigt, opgehangen, en wel zóó, dat zich het lokaas 
ten naastebij één’ of anderhalven voet boven de oppervlakte van het water bevindt. Dit overbrengen en 
ophangen van den angel, hetwelk gewoonlijk tegen den avond geschiedt, dewijl de krokodillen, evenmin 
als de tijgers, schier nooit over dag een lokaas aanroeren, gaat steeds met min of meer geheimzinnige 
verrigtingen gepaard. Op Java geschiedt zulks meestendeels door een’ zoogenaamden Malim; op Borneo 
door een’ Pangereran, of hoe soortgelijke, met deze vangst werkelijk of schijnbaar goed vertrouwde men- 
schen, in de verschillende tongvallen der bewoners van dat groote eiland, en in onderscheidene streken 
van den Archipel al verder genoemd mogen worden. Ten einde een zoo gevaarlijk roofdier niet zonder 
reden en noodzakelijkheid te vervolgen, en hem daardoor te vergrammen, leggen de inlanders gemeen- 
lijk niet eerder hunne angels uit, voor dat een mensch of een huisdier, hetzij een paard, een jonge 
buffel, een hond, eene geit, ja al ware het slechts eene eend of kip, door een’ krokodil is weggehaald 
geworden, en hij zich door het begaan van zulk eene daad {dosa, zonde, gelijk de Maleijers het noe- 
men) aan eene billijke bestraffing hebbe schuldig gemaakt. Volgens de meening dezer onnoozele men- 
schen is een dusdanig dier zelve van de boosheid zijner handeling overtuigd, ja, het gevoelt zelfs berouw 
daarvan, en is bereid om voor die schuld (salah) te boeten. — Ofschoon deze bijgeloovige denkbeelden, 
die in Indië vrij algemeen zijn, ook op Borneo bestaan, zijn toch de inboorlingen van dit eiland, ten 
opzigte van het vervolgen en dooden der krokodillen, die nog zulk een onheil niet gesticht hebben, over 
het geheel veel minder naauwgezet en angstvallig, dan ons zulks in andere streken van den Archipel, 
bij onderscheidene volksstammen is voorgekomen. Sommige Dajakkers verrigten die vangst, gelijk wij 
