16 
en onder dezen naam aan het Rijks-Museum zijn toegezonden geworden. Een nader onderzoek heeft 
ons echter getoond, dat ook deze naamsbepaling onjuist was, en dat deze dieren in geenen deele 
met het bovengenoemde, door Kuhl en van Hasselt verkregene individu van Croc. vulgaris overeen- 
stemde, zoo als men uit de meening van Boie zoude hebben moeten opmaken. Deze twee krokodillen 
vertoonden, integendeel, eene vrij groote overeenkomst met Crocod. biporcatus, voornamelijk door de 
aanwezigheid der twee kielen op den snuit. Zij wijken echter van deze soort af, door een’ veel breeder’ 
kop, door de aanwezigheid van twee paar nekschilden, en door eene eenigzins lichtere grondkleur. 
Wij hebben deze voorwerpen langen tijd voor toevallige verscheidenheden van Crocod. biporcatus gehou- 
den, en zouden dezelve als zoodanig beschrijven, bijaldien wij ons later, op onze reis in de binnenlanden 
van Borneo, niet overtuigd hadden, dat zich aldaar insgelijks een van Crocod. biporcatus standvastig 
afwijkende krokodil ophoudt. Wij hebben tot ons leedwezen, van dezen laatsten slechts twee schedels 
kunnen bekomen, terwijl zich eenige andere in de verzameling van wijlen den Luitenant-Kolonel 
Henrici bevinden; een derde, zeer jong individu werd vroeger door den Heer Diard, van Pontianak 
aan het Rijks-Museum gezonden. Dit voorwerp onderscheidt zich van den gewonen Crocod. biporcatus 
door de aanwezigheid van twee paar nekschilden, en komt daardoor overeen met de bovengenoemde 
twee krokodillen van Java. 
De door ons medegebragte schedels van dit dier behoorden, volgens het zeggen der inboorlingen , tot 
eene van den meer gemeenen Croc. biporcatus afwijkende soort, welke de Maleijers op Borneo Boeaja 
Kodok en de Dajakkers Bedjai Pakatak noemen; terwijl de gemeene soort, bij het eerstgemelde 
volk den naam draagt van Boeaja Taman (f), en door de laatstgenoemde inlanders Bedjai Rawen 
genoemd wordt. Beide deze krokodillen bewonen eenerlei streken, en stemmen ook in hunne levenswijs 
volkomen met elkander overeen, behalve dat de stompkoppige soort voor nog gevaarlijker wordt 
gehouden, dan de gewone tweekielige krokodil. Wij gevoelen te meer neiging, deze laatste opmerking 
voor waarheid aan te nemen, omdat men inderdaad niet zoozeer uit de buitengewone grootte, als wel 
uit den sterken bouw des schedels van deze soort kan afleiden, dat zij, ten opzigte harer kracht, den 
gewonen tweekieligen krokodil verre overtreft. 
Wij zullen, om de onderlinge verhouding der schedels van deze twee krokodillensoorten, in het oog 
te doen vallen, eene vergelijking maken tusschen dieren van zoo veel mogelijk gelijken wasdom. 
De grootste opgezette krokodil, dien het Museum hezit, is een Crocod. biporcatus, welke bij Ceram in 
de Molukken gevangen en door den Hoogleeraar Reinwardt herwaarts gezonden is geworden. De 
geheele lengte van dit dier is nagenoeg 5 N. E., waarvan de kop 0,61 bedraagt. Kiezen wij nu tot 
vergelijking den grootsten door ons medegebragten schedel van het stompkoppige ras, welke bijkans 
0,68 lang is, dan bekomen wij de navolgende verhouding , insgelijks in Nederl. ellemaat uitgedrukt. 
(^) Pakatak, heet ia de taal der Bejadjoe-Dajakkers kikvorsch, en Kodok beteekent hetzelfde dier in het Maleisch. 
(j-) Taman, heet in het Maleisch medegezel of makker. Deze naam is door de inlanders welligt daarom aan de boven- 
bedoelde krokodilsoort gegeA’^en , dewijl zij op Borneo de gemeenste is , en in sommige streken zoo buitengewoon talrijk en als 
het ware bij troepen voorkomt. 
