22 
De tanden van Croc. Schlegelii naderen, wat hunnen vorm en ontwikkeling betreft, meer tot die der 
eigenlijke krokodillen; in de wijze, hoe de tanden van beide kaken tegen elkander overstaan, vindt men 
tussehen onze nieuwe soort en den Ganges-gaviaal , eene volmaakte overeenkomst, wijkende beide 
soorten van alle andere krokodillen daardoor af, dat, wanneer de muil gesloten is, alle tanden der 
onderkaak buiten den zijderand der bovenkaak uitsteken (*). De tanden van Croe. Sehlegelii zijn overi- 
gens veel sterker en krachtiger, minder gebogen en minder puntig, en niet zoo sterk naar buiten gerigt, 
als bij den Ganges-gaviaal. Verders wijken dezelve bij onze nieuwe soort, ten opzigte hunner onderlinge 
grootte en ontwikkeling, van die der laatstgenoemde soort af, bij welke alle tanden, behalve de voorsten, 
bijkans dezelfde grootte hebben. Bij Croc. Schlegelii namelijk, zijn de drie eerste paren der bovenkaak 
bijkans van gelijke grootte en sterker ontwikkeld, dan de daarop volgende vijf paren; het hierop volgende, 
negende paar (van voren af geteld) vertoont zich eensklaps, zoo als bij de eigenlijke krokodillen, verre- 
weg grooter dan al de overigen, zoodat, om den grooteren wortel van dezen tand behoorlijk op te 
nemen, de kaak op die plaats eene knobbelvormige zwelling bezit. De volgende tanden nemen nu 
allengskens in dezelfde verhouding in lengte af, als zij in dikte toenemen, en worden naar achteren 
zoo klein, dat zij daar slechts als kegelvormige punten uitsteken. In de onderkaak daarentegen zien wij, 
dat de onderlinge verhouding der tanden aan andere wetten is onderworpen: want daar is alleen het 
eerste en vierde paar tanden grooter en zwaarder, dan de overigen; het tweede en derde paar zijn naar 
evenredigheid zwakker, gelijk ook die, welke op het vierde paar volgen, en slechts met het twaalfde paar 
nemen dezelve in lengte toe, worden echter weldra weder korter, maar tevens dikker, en beginnen nu, 
in dezelfde verhouding, als wij bij de tanden der bovenkaak hebben waargenomen, af te nemen. 
Merkwaardig is bij onze nieuwe soort de uitkomst, welke het getal der tanden, in hun geheel beschouwd, 
oplevert. Bij de eigenlijke krokodillen en alligators, namelijk, telt men in de bovenkaak 18 tot 20 
tanden, in de onderkaak gewoonlijk eenen tand minder; bij den Ganges-gaviaal klimt dit getal in de 
bovenkaak tot 28 op; terwijl onze nieuwe soort, welke evenwel zoo veel overeenkomst met het laatst- 
Gelijk men m eet , zijn de voornaamste kenmerken der drie afdeelingen (Alligator , Crocodilus en Gavialis) door 
Cuvier van de wijze ontleend, hoe het voorste en vierde paar tanden der onderkaak door de bovenkaak worden 
opgenomen, hetzij in een gat of in eene bloote uitsnede. Deze opgaaf, door alle latere schrijvers gevolgd, vermeldt 
echter de wederkeerige gesteldheid der tanden bij de krokodillen slechts gedeeltelijk, en laat ons met de oorzaak van 
het verschijnsel geheel onbekend ; deze oorzaak moet gezocht M'orden in de meerdere of mindere breedte der bovenkaak 
in verhouding tot de onderkaak. Men dient dus, in plaats van als kenmerk van de Alligatoren op te geven, dat het 
eerste en vierde paar tanden der onderkaak ieder in een gat of opening der bovenkaak wordt opgenomen , te zeggen , 
dat bij de Alligators of Kaaimannen de bovenkaak in verhouding tot de onderkaak zoo breed is , dat alle tanden der laat- 
sten binnen den rand der bovenkaak vallen, en derhalve, wanneer de muil gesloten is, geheel en al verborgen zijn. Bij 
de eigenlijke Krokodillen reikt alleen het voorste gedeelte der bovenkaak over de onderkaak heen, en om deze reden 
vallen hier ook slechts de drie eerste paren tanden der onderkaak binnen den rand der bovenkaak. Bij de Gavialen 
eindelijk, is dit gedeelte zoo smal, dat de tanden der onderkaak, bij gesloten muil, aan den buitensten kant der 
bovenkaak komen te liggen, en dus ook allen zigtbaar blijven. — Men moet bekennen, dat de aangevoerde verschijn- 
sels het best kunnen worden opgemerkt bij het eerste en vierde paar tanden, welke, indien men dezelve zoo mag 
noemen, als voorste snijtanden en hoektanden, door hunne lengte en grootte het meest in het oog vallen, en bij de 
alligators en krokodillen dikwerf zoo diep in de bovenkaak dringen, dat zij dezelve doorboren; waar echter de redenen 
van een verschijnsel zoo gemakkelijk te vinden zijn, als zulks hier het geval is, is het, naar ons inzien, beter, die 
reden te vermelden, en de kenmerken niet gedeeltelijk, maar in hun geheel op te geven. 
