38 
Deze hagedisachtige dieren zijn doorgaans van eene aanzienlijke grootte, bereikende zij voor het 
minst twee tot drie voet en somtijds tot acht voet lengte. Zij zijn over Afrika, Nieuw-Holland, het 
zuidelijke Azië en de eilanden van Achter-Indië, met inbegrip der Philippijnen, tot Nieuw-Ierland 
verspreid. Eene zeer afwijkende soort (Heloderma, Wiegra.) wordt in Mexico gevonden. 
Eenige soorten leven alleen op het land en wwden nimmer in het water, noch ook op de hoornen 
aangetroffen 5 andere houden zich bij voorkeur in de nabijheid van het water op, zwemmen en duiken 
voortreffelijk, en beklauteren ook de hoornen. Men heeft gemeend, dat ten opzigte der levenswijze, 
alle soorten, wier staart rond is, tot de eerste, en die, welke eenen zijdelings te zamengedrukten 
staart hebben, tot de tweede afdeeling te rangschikken zouden zijn; maar het blijkt uit naauwkeurige 
waarnemingen, dat zulks niet als vaste regel aan te nemen is, en dat bijgevolg eene onderlinge ver- 
deeling dezer soorten, volgens hare levenswijze, minder doeltreffend mag geacht worden, dan eene ver- 
deeling volgens haar zamenstel. Wij twijfelen er echter aan, of ook dit laatste middel, bij den tegen- 
woordigen staat onzer kennis dezer dieren, wel altijd met goed gevolg kan gebezigd worden, en zullen 
derhalve de op de Indische eilanden levende soorten eenvoudig achter elkander vermelden; de twee 
nieuwe, door ons ontdekte en in dit werk voor het eerst afgebeelde, beschrijven en, wat de overigen 
betreft, tot de nieuwste, van dit geslacht gegevene overzigten verwijzen. Deze vindt men in de Suites 
a Buffon, door Duméril en Bibron, Erpétologie générale, Tomé III, p. 471 en volgg., en in 
Schlegel, Abbildungen neuer Amphibiën, p. 65 en volgg. 
I. MONITOR BIVITTATUS. 
Seba II, Tab. 30, fig. 2 en Tab. 86, fig. 2. Schlegel, Abbildungen, Tab. 21 (voorste helft van 
het dier, naar het leven geteekend). — Deze soort is eene der meest gewone in de verzamelingen en 
verreweg de gemeenste op de eilanden van den Indischen Archipel, zijnde zij inzonderheid menig- 
vuldig op Sumatra, Java, Borneo, Celebes en Gilolo (*). 
De staart dezer soort is zeer lang en sterk zijdelings te zamengedrukt. De gekorrelde schubben der 
bovendeden van den hals zijn niet grooter, dan die van den rug, en de kop is van boven, behalve de 
binnenste reeks der oograndschilden, met onregelmatige schildjes, van dezelfde grootte, bedekt. De 
eironde neusgaten openen zich ter zijde van den snuit, op het tweede derdedeel zijner lengte. De 
hoofdkleur der bovendeden van het ligchaam is een meer of minder in het zwarte trekkend bruin, 
hetwelk door gedachtige, in dwarsreeksen verdeelde, oogvormige vlekken afgewisseld wordt. Op den 
staart vormen de twee hoofdkleuren afw isselend breede dwarsbanden, van welke de donkere twee aan 
twee gerangschikt zijn. De onderdeden zijn gedachtig, maar er verlengen zich van de zijden van den 
buik en den onderhals onvolmaakte, zwarte, paarsgewijze verdeelde dwarsbanden. Eene breede, 
zwarte streep loopt van het oog door het oor langs de zijden van den hals, alwaar zij van onderen door 
eene tweede, van dezelfde kleur, in diervoege vergezeld wordt, dat tusschen beide strepen eene lichte 
(^) Volgens Duméril en Bibron, Heptiles, III, p. 489, zoude deze soort ook van Amboina door Lesson zijn mede- 
gebragt; ons is op dit eiland alleen Mon. chlorostigma in handen gevallen. 
