44 
rijen vormen eene zeer flaauwe, dubbele kiel, die langs de gebeele middellijn boven over den staart 
heenloopt. De buikschildjes stemmen in gedaante en schikking met de staartschilden overeen; maar zij 
zijn een weinig korter en met eene minder scherpe kiel voorzien. De schildjes van de onderdeden van 
den hals zijn nog kleiner, bijna vierkant en plaveiachtig verdeeld. De kop is van boven met schildjes 
van zeer onregelmatige gedaanten bedekt. De vier of vijf grootste, die echter slechts van middelbare 
grootte zijn, nemen de ruimte tusschen de oogen in; eene dubbele of driedubbele reeks van schildjes, 
zeer onderscheiden in grootte en vorm, scharen zich rond bet schild, hetwelk het midden van het 
achterhoofd inneemt. De oogleden zijn in het midden van eene reeks schilden voorzien, die naar voren 
en achteren in omvang afnemen. Eindelijk ziet men eene dubbele reeks schilden langs het midden van 
den bovensnuit. Alle overige deelen van den bovenkop zijn met kleine schildjes bekleed, die op den 
snuit zeer onregelmatig, op het achterhoofd kleiner en bijkans zeshoekig, en langs den rand der oogleden 
zeer klein en gekorreld zijn. Het snuitschild is vijfhoekig en veel breeder dan hoog. Het kinschild is 
langwerpig vijfhoekig. De lippenschilden zijn klein en omstreeks 20 tot 24 in getal. De zijden van 
den snuit en de onderkaak zijn met onregelmatige gladde schildjes bekleed. De schilden der slapen zijn 
klein, maar onderling van gelijke grootte en plaveiachtig geplaatst. 
Het fraaije gras- of bladgroen, hetwelk in het leven de hoofdkleur van dit dier is, gaat op den buik 
en aan de keel in eenen groenachtig gelen tint over, en verandert door den wijngeest in een dof olijf- 
groen, terwijl het geel der onderdeden schier denzelfden tint verkrijgt. De fraai groene kleur wordt 
langs den achterhals en rug door een zestiental smalle, zwaarte dwarsstrepen afgewisseld, van welke de 
negen achterste onverdeeld en bijkans regt, doch de zes vroegere in tweeën gesplitst zijn, of zich telkens 
als twee, digt naast elkander paralel loopende lijnen voordoen en de gedaante van hoeken hebben, 
wier punt, op het midden van den rug, naar achteren gerigt is; de eerste of voorste streep eindelijk, 
is, bij dezelfde rigting, wederom slechts enkelvoudig. Tusschen de zeven of acht voorste strepen ziet 
men een aantal ronde, zwarte, in dwarsrijen geplaatste vlekjes. De iris vertoont in het leven, van 
binnen naar buiten, eerst een’ citroengelen, vervolgens een’ hoog rooden en eindelijk een’ zwarten kring. 
Het boven beschrevene en door ons afgebeelde voorwerp viel ons, tijdens de oprigting van het fort 
Du Bus, in de baai Oeroe-Langoeroe, aan de westkust van Nieuw-Guinea, in handen. Het w^erd 
door een’ onzer matrozen in het bosch met een’ stok gedood. Volgens het zeggen der Papoea’s, houdt 
zich dit dier meestal in struiken en hoornen op. 
V. MONITOR DUMERILII. 
PI. VI van dit werk. — Schlegel, Abbildungen, p. 78, waar deze Monitor voorloopig werd op- 
gegeven. 
Wij ontdekten deze soort in het jaar 1836, gedurende ons verblijf in de zuidelijke streken van Borneo, 
en sedert dien tijd werd zij door D*". Horner ook op de Batoe-eilanden , bewesten Sumatra, verkregen, 
en in een aantal voorwerpen aan het Rijks-Museum toegezonden. Zij onderscheidt zich van al de 
