51 
deze soorten groen van grondtoon zijn, eene enkele alleen uitgezonderd, welke bruin van kleur is, 
te w'eten: 
II. TRIGONOCEPHALUS PUNICEUS. 
Essai II, p. 545, PI. 19, fig. 10 en 11 (afbeeldingen van den kop}j Abbildungen neuer Amphi- 
biën, PI. 38 (oud voorwerp, naar het leven). Deze soort, even als de voorgaande, tot nog toe alleen 
op Java gevonden, waar zij door de Sundanezen met denzelfden naam bestempeld wordt, onderscheidt 
zich, op den eersten blik, van al de overige soorten, doordien hare wenkbraauwen met, als puntige, korrelig 
uitstekende schubjes bekleed zijn. Zij is, gelijk reeds vermeld werd, onder al de soorten met eenen ring- 
staart, de eenige van bruin-roode grondkleur. Hare schubben zijn met eene buitengewoon sterke kiel 
voorzien, en de kop is van boven geheel en al met kleine schubjes bedekt. Deze slang wordt ongeveer drie 
voeten lang; de staart neemt omstreeks het zevende gedeelte dezer lengte in. De buik is met 138 tot 156 
geheele schilden, de staart van onderen met 36 tot 54 gedeelde schilden bekleed. Van een volwassen 
voorwerp, door ons in de maand junij 1827, te Buitenzorg levend verkregen, waren alle bovendeden glan- 
zend koperrood, met dun staande, gedachtig witte spikkels geteekend, en wel het meest daar, waar bij 
het jonge dier lichte dwarslijnen aanwezig zijn, van welke slechts speuren, van eenen graauwachtigen tint, 
waren overgebleven. De lippen en zijden van den kop waren donkerrood; de staart aan het einde fraai 
purperrood, en de, anders zoo duidelijke, wit en zwart geboorde vlekken aan dit deel, zeer onduidelijk; 
de onderzijde van het lijf was, op licht rooden grond, wit en zwartachtig graauw gespikkeld. De iris was 
bruin met zwarte spikkels, en de smalle, loodregt staande pupil-opening sloot zich, bij een sterk licht, 
somtijds geheel. Dit voorwerp had 12 eijeren in, welke bijkans volkomen ontwikkelde jongen bevatteden. 
III. TRIGONOCEPHALUS VIRIDIS. 
Russ. Ind. Serp. I, p. 13, PI. 9, en II, PI. 20. Schlegel, Essai II, p. 544, PI. 19, fig. 12 en 13 
(afbeeldingen van koppen). Lacépède, Ann. du Mus. IV, p. 197 en 209, PI. 56, fig. 2, onder den 
naam Trimérésure v>ert. De eerste kennis omtrent deze soort zijn wij verschuldigd aan Russel, die 
haar, in zijn fraai hier boven aangehaald werk over de Indische slangen, onder den naam Bodroo-pam 
afgebeeld en beschreven heeft. Van al de Indische Trigonocephali is haar de verste verspreiding te 
beurt gevallen, welke zich over Vóór- en Achter-Indië, Sumatra, Banka en Timor uitstrekt. Het 
laalstgemelde eiland schijnt daarvan de zuidelijkste en oostelijkste grens te vormen (*). 
('’■) Behalve Nieuw-Hollancl, waarvan reeds gewag is gemaakt, wordt door Schlegel (Essai) ook Java en Celebes, 
en evenzoo door Müller (Verhand. Land- en Volkenk. bl. 86) het laatstgemelde eiland, als vaderland dezer slang 
opgegeven; doch w'elke opgaven vermoedelijk onjuist zijn. Die namelijk omtrent Celebes berustten zoowel op 
de aanteekening van Lesson (Voy. de la Coquille, Zool. II, 2, p. 18), als op eene groene giftslang, door ons te 
Makassar gezien en toen voor Trig. viridis gehóuden. Ons verblijf aldaar slechts zeer kortstondig geweest zijnde, 
hebben wij geene gelegenheid gehad, zelven eenig voorwerp in bezit te krijgen; de Heer Forsten, daarentegen, die 
zich geruimen tijd in de noord -ooslelijke streken van Celebes heeft opgehouden, vond daar alleen Trigonoc. Wagleri, 
welke soort, bij eene oppervlakkige beschouwing, ligtelijk met Trigonoc. viridis kan verwisseld worden, en wij hebben 
reden te vooronderstellen , dat , èn bij Lesson èn ook bij ons , werkelijk zoodanige vergissing heeft plaats gehad. 
