54 
met welke de hals en het overige ligehaam bedekt zijn. Het voorste sebild der onderlip, of het zooge- 
naamde kinschild, is zuiver driehoekig j het hierop, langs den rand der onderlip volgende schild strekt 
zich van dien rand tot aan de keel-insnede (sulcus gularis) uit. Er volgen verder langs den rand der 
onderlip nog 12 schilden, van welke de twee eerste een weinig langwerpig, het derde vierkant en 
grooter dan de overige, de volgende allen omstreeks van gelijke grootte zijn: al deze schilden zijn 
kleiner, dan die der bovenlip. De keelschilden zijn omstreeks vijf paar in getal, van welke het voorste 
paar dubbel zoo groot is als de overige. Deze keelschilden worden door de buikschilden opgevolgd. 
Het ligehaam is bij deze soort tamelijk lang, aan den wortel van den staart plotseling, doch van daar 
naar voren toe, allengs in dikte afnemende, zijdelings sterk te zamengedrukt, met een’ dakvormigen rug 
en sterk afgeronden buik. De schubben zijn ruitvormig en met eene flaauwe kiel voorzien, die aan het einde 
der schubben als een klein puntje uitsteekt. Op den hals zijn deze schubben meer langwerpig van ge- 
daante en ook kleiner; aan de zijden en op den staart grooter en breeder; op het voorste gedeelte van het 
ligehaam zijn zij derhalve ook talrijker en in 21, overlangs loopende rijen verdeeld; zij nemen naar ach- 
teren allengs in getal af, zoodat er tegen de punt van den staart slechts twee reeksen overblijven. De 
staart is aan den wortel zelven slechts half zoo dik als de romp, loopt tamelijk dun naar het einde uit, 
en is daar met eene hoornachtige, kegelvormig toegespitste punt voorzien. De buikschilden zijn breed 
en strekken zich ter zijde van het ligehaam over het derde gedeelte van deszelfs omvang uit; hun getal 
beloopt 187. De staartschilden zijn alle gedeeld of, met andere woorden, paarsgewijze geschikt, 
en aan elke zijde 59 in getal. 
De grondkleur der bovendeden is, in het leven, een frisch bladgroen; op de onderdeden trekt zij in 
het groenachtig gele; deze kleuren smelten op de zijden allengskens ineen, terwijl zij op de twee laatste 
derden van den staart in het menieroode overgaan. Langs de zijden van het ligehaam, op de tweede 
reeks der schubben, van den buik af geteld, bevindt zich eene licht gele streep, die echter onduidelijk 
begrensd is, en met het groen-geel der naaste deden ineenvloeit. Alle schubben en schilden van het 
dier zijn door zwarte randen gezoomd, welke zoomen op den staart breeder, maar flaauwer worden en 
de schubben van den kop kringvormig omgeven, zoodat de grondkleur zich alleen op het midden der 
schubben als eene ronde vlek vertoont. De lipschilden zijn geel, van achteren met zwarte zoomen. 
De bovendeden van het ligehaam zijn met een vrij groot getal onregelmatige, somtijds afgebrokene, 
smalle zwarte dwarsbanden voorzien, welke langs de zijden afdalen en ongeveer op de derde schubben- 
reeks, van den buik af geteld, verdwijnen. 
Vatten wij de uitkomsten, aangaande de geographische verspreiding der Trigonocephali op de eilanden 
van den Indischen Archipel, beknoptelijk te zamen, dan blijkt het, dat deze dieren tot nog toe alleen 
op Java, Sumatra, Banka, Borneo, Celebes en Timor zijn waargenomen; dat er op Sumatra drie en 
op Java twee soorten, op Banka, Borneo, Celebes en Timor, overal slechts eene soort wordt aange- 
troffen; dat de twee soorten van Java: Trig. rhodostoma en puniceus, aan dit eiland uitsluitend eigen 
zijn; dat Sumatra ééne soort: Trig. viridis, met Banka en Timor; eene andere: Trig. Wagleri, met 
